Welcome to m0gSub's page
This is my personal blog about a variety of topics but mostly concerned about photography, traveling, mountaineering and my music.
Check my photos browsed by location 
(Under beta -- yes still)
Βαγγέλης Βρούτσης
Στις 31 Ιανουαρίου 2009 χάθηκε από την οικογένεια μας, ο δάσκαλος μας, ο φίλος μας, ο αδερφός μας, ο σχοινοσύντροφος μας, ο Βαγγέλης Βρούτσης.
Χάθηκε στην Γκιώνα από έμφραγμα, στο βουνό, στα μέρη που αγάπησε περισσότερο, κάνοντας αυτό που επιθυμούσε, να είναι μαζί με τους παλιούς του μαθητές και να τους διδάσκει ορειβατική παιδεία, όπως αυτός νόμιζε ότι έπρεπε με τον ρομαντικό του τρόπο. Μακριά από νόρμες, ύλη και μαθήματα. Για αυτό και τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, μιας και δεν συμφωνούσε με τον καινούργιο τρόπο διδασκαλίας των σχολών που αποφάσισε η ΕΟΟΑ, παραιτήθηκε μετά από παραπάνω από 15 χρόνια εκπαιδευτής στην σχολή αρχαρίων του ΕΟΣ Αθηνών. Βρήκε την ευκαιρία όμως να κάνει μια δικιά του παρεΐστικη σχολή χωρίς χρήματα, χωρίς χαρτιά και πτυχία. Τόπος συνάντησης τα γραφεία του συνδέσμου για κουβέντα και μάθημα και μετά για μπύρες ‘απέναντι’. Του έλειπε η εποχή πριν το ίντερνετ και τα κινητά όπου συναντιόντουσαν κάθε Πέμπτη στα γραφεία του συνδέσμου οι ορειβάτες και ήθελε να αναβιώσει αυτήν την συνήθεια.
Πάντα πίστευε ότι το βουνό και η ζωή γενικότερα είναι θέμα καλής παρέας. Κανείς δεν θα ξεχάσει τις συναντήσεις σπίτι του για μπύρα, στον Σάββα, στις συναυλίες και φέτος και στο βιβλιοπωλείο του. Μόνο άμα δεν έχεις καλή παρέα δεν πας στο βουνό μας έλεγε πολλές φορές και για αυτό προτιμούσε τα δύο καταφύγια του ΠΟΑ τα οποία δεν ήταν οργανωμένα, διότι σου προσέφεραν την δυνατότητα να μαγειρέψεις σαν παρέα, να καθαρίσεις σαν παρέα να είσαι μέσα στην παρέα.
Πάντα μας έλεγε ότι το βουνό δεν είναι μόνο η διαδρομή, η ανάβαση και η κατάβαση και από την αρχή μας έλεγε ότι στην σχολή του δεν θα προσπαθήσει να μας κάνει ‘ορειβαταράδες’ αλλά σωστούς ορειβάτες με σεβασμό στην φύση και στον άνθρωπο. Χαιρόταν περισσότερο να βλέπει μαθητές του να αλλάζουν τρόπο ζωής παρά να ανεβάζουν βαθμολογίες.
Μας αποκαλούσαν Βρουτσόπουλα ή ότι προερχόμασταν από την σχολή του ‘Βαγγέλη’. Ήταν λάτρης τον παλιών μέσων και ασφάλιζε ακόμη και την εποχή των reverso με οχτάρι και μας έλεγε ότι το οχτάρι μπορείς να το χρησιμοποιήσεις στα δύσκολα και σαν μπρίκι μαζί με ένα ποτήρι ενώ τα υπόλοιπα ασφαλιστήρια όχι.
Η παρέα μας από τις 31 Ιανουαρίου είναι πιο φτωχή από ποτέ. Δακρύσαμε τα τελευταία χρόνια με τις φωτιές στην Πάρνηθα, το κάψιμο του καταφυγίου στο Μπάφι, αλλά τώρα ήρθε και η στιγμή να κλάψουμε για τον χαμό του δασκάλου μας που με τίποτα δεν αντικαθιστάτε. Εμείς οι παλιοί του μαθητές θα συνεχίσουμε να συναντιώμαστε κάθε Πέμπτη στον ορειβατικό. Το μόνο που ξέρουμε και μας δίνει ελπίδα και χαρά είναι ότι ένα κομμάτι του ζει μέσα μας από την παιδεία του που μας πρόσφερε και θα είναι ευτυχισμένος όπου και αν είναι όταν θα μας βλέπει να ανεβαίνουμε και να κατεβαίνουμε στην ζωή με σεβασμό προς τα πάντα
ένας παλιός μαθητής του
η φώτο είναι δημιουργία του spongeorge
In a galaxy far away (Part 1)
Εισαγωγή
Η φετινή αποστολή στο Elbrus ήταν αναμενόμενο να αποτελέσει μια μεγάλη πρόκληση για μας καθώς ήταν η πρώτη αποστολή που διοργανώσαμε μόνοι μας. Για πρώτη φορά λοιπόν ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα σωρό προβλήματα τα οποία δεν συναντά κανείς όταν απλά συμμετέχει σε μία αποστολή με ορειβατικό ή εμπορικό σύλλογο: να κλείσεις εισιτήρια σε μέρες που θα βολεύουν όλους, να βρεις μέσα μεταφοράς για να φτάσεις στον τελικό προορισμό σου, να βρεις κατάλυμα, να έχεις σχεδιάσει επακριβώς την διαδρομή που θα ακολουθήσεις και κυρίως να καταφέρεις να συνεννοηθείς σε μία χώρα που λειτουργεί πολύ διαφορετικά από τη δική σου και στην οποία σχεδόν κανένας δεν μιλάει αγγλικά.
Παρά τις όποιες δυσκολίες θα συναντούσαμε αποφασίσαμε τελικά εγώ, ο Κώστας, η Μαρούσα, ο Αντώνης και ο Δημήτρης να πάμε στην πρώτη αποστολή υψηλού βουνού διοργανωμένη από εμάς εξολοκλήρου αυτό το καλοκαίρι. Ακόμη και ενώ βρισκόμασταν στην Ελλάδα, είχαμε καταλάβει ότι η Ρωσία δεν θα είναι η χαρά του ευρωπαίου τουρίστα. Οι γραφειοκρατικές διαδικασίες ειδικά φάνηκε πως είναι πολύπλοκες , με βίζες, registrations, vouchers κτλ κτλ. Αφού ετοιμάσαμε όλα τα χαρτιά και κάναμε και τις απαραίτητες συναντήσεις -με την συνοδεία μπύρας- για υλικά και πρόγραμμα, ήμασταν έτοιμοι για το Elbrus.
Παρασκευή 1/8/08 Αθήνα – Μόσχα
Αναχωρούμε εγώ και ο Αντώνης από το Ελ. Βενιζέλος για Μόσχα. Κώστας, Μαρούσα και Δημήτρης είχαν φύγει την προηγούμενη μέρα για Λετονία. Και επειδή είμαστε από την σχολή του Βαγγέλη δεν υπήρχε περίπτωση να μην ήμασταν οι τελευταίοι που θα μπαίναμε στο αεροπλάνο. Όπως και πέρσι στο πλοίο έτσι και φέτος μπήκαμε τελευταίοι . Η πτήση βέβαια είχε μια ώρα καθυστέρηση γιατί κάποιο λάθος είχε γίνει με τα boarding passes και τα ονόματα με αποτέλεσμα στο τέλος να λένε ένα ένα τα ονόματα των επιβατών για να επιβεβαιώσουν ότι είχαμε μπει όλοι μέσα πριν κλείσουν αεροστεγώς τις πόρτες του αεροπλάνου. Κατά την διάρκεια της πτήσης καταλάβαμε επίσης ότι θα έχουμε και σοβαρό πρόβλημα με την γλώσσα αφού ούτε οι αεροσυνοδοί μιλούσαν αγγλικά! Read the rest of this entry »
High Fidelity (part 2)
Δευτέρα 4/8/08 Ανάβαση στα 3200
Ξυπνήσαμε στις 7:30 και αφού βάλαμε και τα τελευταία πράγματα στα σακίδια φάγαμε ένα υπέροχο πρωινό. Η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου ήταν παρεμπιπτόντως πολύ καλή και μας έδειξε πραγματική φιλοξενία. Γύρω στις 9 είμαστε έτοιμοι για να αντιμετωπίσουμε το τέρας της ρωσικής γραφειοκρατίας και να κάνουμε το visa registration το οποίο επιβάλλεται μιας και θα παραμείνουμε τόσες μέρες εδώ.
(Πρωϊνή αναχώρηση)
Summit Day (part 3)
Πέμπτη 7/8/08 – Μέρα Κορυφής
Ξυπνάμε στις 2 με τον Αντώνη και φτιάχνουμε το πρωινό. Ο Αντώνης μου λέει ότι νιώθει αρκετά άρρωστος και δεν μπορεί να κάνει πολλά. Λιώνω το χιόνι για να φτιάξω το τσάι και τρώμε και κάτι στα γρήγορα. Ο Κώστας μας λέει ότι δεν υπάρχει ορατότητα και θα περιμένουμε μέχρι να καλυτερεύσει. Πέφτουμε πάλι στους υπνόσακούς μας και περιμένουμε. Γύρω στις 3 παρά ακούμε τον Κώστα να φωνάζει ότι ο καιρός άνοιξε και μπορούμε να ξεκινήσουμε. Με πολύ γρήγορες και σχεδόν μηχανικές κινήσεις ετοιμαζόμαστε, φοράμε εξοπλισμό και πάμε στο κεντρικό δρόμο προς τα Pastuckhov. Δίπλα μας περνάνε συνεχώς τα snowcat – latrack γεμάτα με ορειβάτες που μεταφέρουν μέχρι τα Pastuckhov για να γλιτώσουν τα 300-400 μέτρα υψομετρικής.
Με αργό ρυθμό πηγαίνουμε και εμείς προς τα 4800 με στόχο τον εγκλιματισμό εκεί. Στην διάρκεια της ανάβασης ο Αντώνης μας δηλώνει ότι νιώθει πολύ άρρωστος με πυρετό και δεν μπορεί να συνεχίσει. Αποφασίζει να κατέβει στις σκηνές και μαζί του πάει και ο Δημήτρης γιατί δεν έχει ξημερώσει ακόμη. Δίνουμε ραντεβού με τον Δημήτρη στα Pastuckhov. Εγώ μαζί με τον Κώστα και την Μαρούσα συνεχίζουμε προς τα πάνω. Read the rest of this entry »
Blame It on the Vodka (part 4)
Παρασκευή 8/8/08 – Pruit στο Cheget (2100μ)
Το βράδυ ο ύπνος μου ήταν στ’ αλήθεια εφιαλτικός. Το στομάχι μου με πονούσε υπερβολικά και έκανα εμετό δύο φόρες (τα μεθεόρτια της κορυφής!) Το βράδυ γύρω στη 1:00 χαιρέτησα και τον Δημήτρη που μαζί με 2 άλλους Ρώσους θα προσπαθούσε για την κορυφή. Στην σκηνή κάνει περισσότερο κρύο τώρα που είμαι μόνος μου. Κοιτάω την ώρα συνέχεια και εύχομαι να περάσει γρήγορα για να ξημερώσει και να κατέβω. Στις 6 ξυπνάνε και ο Κώστας με την Μαρούσα και τους λέω ότι θα κατέβω στο Cheget για να νιώσω καλύτερα. Η Μαρούσα μου λέει ότι θα κατέβει και αυτή μαζί μου κάτω ενώ ο Κώστας θα περιμένει τον Δημήτρη για να κατέβουν μαζί. Καθώς μαζεύουμε τα πράγματα η οικογένεια των Ρώσων μας λέει ότι θα κατέβουν και αυτοί κάτω οπότε θα πάμε όλοι μαζί. Ο Antrey μαζί με άλλον έναν ξεκίνησαν στις 9 το βράδυ για να κατασκηνώσουν στο διάσελο της κορυφής αλλά ο τρομερός αέρας εκεί τους εμπόδισε να στήσουν την σκηνή και μαζί με τις άλλες συνέπειες του υψομέτρου, τους έκαναν να γυρίσουν πίσω. Read the rest of this entry »
