Welcome to m0gSub's page
This is my personal blog about a variety of topics but mostly concerned about photography, traveling, mountaineering and my music.
Check my photos browsed by location 
(Under beta -- yes still)
Valencia – Ciutat de les Arts i les Ciències
Valencia – Ciutat de les Arts i les Ciències
X-processed
Ποδηλασία στην Πάρνηθα
Μετά την καλοκαιρινή κραιπάλη αποφασίστηκε η πρώτη ανάβαση στην Πάρνηθα για το καλωσόρισμα της νέας χρονιάς! Μια διαφορετική ανάβαση βέβαια αφού θα γινόταν με τα ποδήλατα.
Η διαδρομή ξεκινά από το τρίτο πέταλο μετά το parking του τελεφερίκ στα 550μ υψομετρική σε ήπιο χωματόδρομο μέσα στο δάσος. Στο 5ο περίπου χλμ ο χωματόδρομος γίνεται αρκετά κακοτράχαλος, μέχρι το 5,5 όπου υπάρχει η πηγή ανεφοδιασμού της πυροσβεστικής. Από εκεί αρχίζουν και τα πρώτα σημάδια της καταστροφικής πυρκαγιάς του 2007. Από το 6ο χλμ και μετά ποδηλατείς μέσα στα καμένα και μετά από 2 χρόνια ακούς ακόμη τα κλαριά καθώς τρίζουν έτοιμα να πέσουν. Προσοχή στην κατάβαση downhill όπου αναπτύσσεις αρκετή ταχύτητα στο σημείο αυτό και υπάρχει πιθανότητα τα καμένα κλαριά να μπουν σε ακτίνες ή στα πετάλια. Ο χωματόδρομος τελειώνει δυστυχώς μετά από σχεδόν 11χλμ στο Παλιοχώρι και μετά μπαίνεις στον ασφαλτόδρομο για Μπάφι.
Ο χάρτης από το google earth
Η διαδρομή μέσα στο δάσος
Η διαδρομή μέσα στα καμένα
Ελάφια κοντά στο Μπάφι. Τα καταφέραμε να τους αλλάξουμε και συνήθειες
Μπάφι
Λένα Πλάτωνος – Lena Platonos
3 Live φέτος βγαλμένα από το παρελθόν
Στέρεο Νόβα – 5/12/2008
Γενιά Του Χάους – 24/4/2009
Λένα Πλάτωνος – 13/5/2009
Στην τελευταία όμως είχα την εμπειρία να σε γνωρίσω, εσένα, μια Λένας Πλάτωνος. Μια τιμή για έναν μουσικό, ειδικά όταν συναντάει την μητέρα της ελληνικής ηλεκτρονικής μουσικής.
Είχα την ευκαιρία να δω από κοντά τα μελαγχολικά σου μάτια και να καταλάβω γιατί όλα αυτά τα χρόνια η μουσική σου και οι στοίχοι σου με συνόδευαν και πολλές φορές έβαζαν λόγια στις σκέψεις μου. Τρεις δεκατίες, τρεις φορές παρέα με την μουσική σου. Την πρώτη όταν μου έβαζε η μάνα μου να σε ακούσω στην Λιλιπούπολη, την δεύτερη όταν σε ανακάλυπτα μόνος μου και σε έπερνα μαζί μου στα μακριά, και στην τρίτη όταν σε άκουγα περιστασιακά πια γιατί μου θύμιζες την αβασάνιστη νιότη μου.
Μου είπες με παράπονο “Δεν με παίζουν στο ράδιο”!
Και σου απάντησα ότι καλύτερα γιατί τα πάντα εκεί είναι πουλημένα. Ενώ εσύ συνεχίζεις να παίζεις στην ψυχή μας.
Ένας καρχαρίας
Κωλόσκυλα
26/01/2009
Επιστρέφω σπίτι μετά από μια δουλειά στη Μεταμόρφωση. Και συχτυρίζω. Το κρύο που κάνει, το λεωφορείο που έχει αργήσει σαράντα λεπτά, το πόσο κουρασμένη νιώθω. Ναι, είμαι απ’ το πρωί στο πόδι όπως όλος ο κόσμος, έχει πάει 8 παρά, είναι νύχτα και θέλω το κρεβάτι μου. Και συχτυρίζω. Έρχεται το λεωφορείο, μπαίνω μέσα, κάθομαι, διαβάζω το βιβλίο μου να ξεχάσω την κίνηση της τατοΐου. 724 η γραμμή, 724 χρόνια να μην την ξανακάνω αυτή τη διαδρομή, δεν θα μου λείψει. Μπαίνει ελεγκτής. Ως εδώ καλά. Αμετανόητη λαθρεπιβάτισσα, σπανίως έχω εισιτήριο. «Ξέχασα το πάσο μου» η πρώτη δικαιολογία. Πρώτη και τελευταία. Γιατί ο ευγενικότατος ελεγκτής, μου λέει «δεν πειράζει κοριτσάκι μου». Και ορμάει στους 7 μετανάστες που κάθονται στην πίσω μεριά του λεωφορείου. Φωνάζει, βρίζει χειρονομεί. «Οδηγέ κλείσε τις πόρτες, θα φύγουν τα κωλόσκυλα». Και ο οδηγός: «Ξέσκισέ τους τους βρωμιάρηδες». Ασφάλεια, εξακρίβωση, αλλοδαπών. Ότι νά’ναι. Για εμένα, που είμαι ελληνίδα, «δεν πειράζει κοριτσάκι μου». Αλλά για τους μετανάστες, που εργάζονται στις βιοτεχνίες της Πάρνηθας, με γελοία μεροκάματα, με την γραμμή 724 να καθυστερεί κάθε μέρα, με την κούραση να τους βαραίνει για χρόνια, να τους βαραίνει το βήμα και το βλέμμα, «κλείσε μη φύγουν τα κωλόσκυλα». Και, δεν συχτύρισαν. Σαστισμένοι, με σπαστά ελληνικά, αδίκως προσπαθούσαν να φύγουν. Εγώ, επειδή δεν είμαι κωλόσκυλο, κατέβηκα στην στάση μου κανονικά, και χωρίς καμία ενόχληση, πήρα το τρένο για το σπίτι μου. Οι άλλοι ήταν ακόμη στο λεωφορείο με κλειστές τις πόρτες. Εγώ, επειδή δεν είμαι κωλόσκυλο, είμαι στο ζεστό μου σπίτι τώρα και ξεκουράζομαι. Οι άλλοι; Και, ποια είναι τελικά τα κωλόσκυλα;
Φωτ.
