“Σε καιρό ειρήνης, όταν ευημερούν οι Πολίτες και οι Πολιτείες, οι άνθρωποι είναι ήρεμοι – επειδή δεν τους πιέζουν ανάγκες φοβερές. Αλλά όταν έλθει ο πόλεμος, ο οποίος φέρνει στους ανθρώπους την καθημερινή στέρηση, γίνεται δάσκαλος της βίας κι ερεθίζει τα πνεύματα του πλήθους, σύμφωνα με τις καταστάσεις που δημιουργεί.

Τα κόμματα δεν σχηματίστηκαν για να επιδιώξουν κοινή ωφέλεια με νόμιμα μέσα, αλλά, αντίθετα, για να ικανοποιήσουν την πλεονεξία τους παρανομώντας. Και η μεταξύ τους αλληλεγγύη βασιζόταν περισσότερο στην συνενοχή τους, παρά στους όρκους τους στους θεούς. Οι αρχηγοί των κομμάτων, στις διάφορες πολιτείες, πρόβαλλαν ωραία συνθήματα – ισότητα των Πολιτών από την μια μεριά, σωφροσύνη της αριστοκρατικής διοίκησης από την άλλη. Προσποιούνταν έτσι ότι υπηρετούν την Πολιτεία, ενώ στην πραγματικότητα ήθελαν να ικανοποιήσουν προσωπικά συμφέροντα”.

(Θουκιδίδης)

Πολλοί λένε ότι άμα δεν αλλάξεις τον εαυτό σου δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Άμα δεν κάνεις την εσωτερική επανάσταση σου δεν μπορείς να κάνεις την εξωτερική. Πάντα συμφωνούσα με αυτήν την ιδέα. Αλλά αυτοί που καταδικάζουν τις συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα δεν καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος έχει κάνει ήδη αυτήν την αλλαγή.

Εκτός από τα απολιτίκ άτομα, υπάρχουν και πόσα άλλα που ανήκουν σε πολιτικές παρατάξεις αλλά αποφάσισαν να κατέβουν χωρίς την ταμπέλα του πολιτικού χώρου που τους αρμόζει. Πότε έχει ξαναγίνει συγκέντρωση με τουλάχιστον 50000 άτομα (Κυριακή 29/5) και να μην υπάρχει πολιτική σημαία; Μόνο σε πανηγυρισμούς αθλητικών ομάδων και στις συγκεντρώσεις για την Μακεδονία έχουν γίνει αυτά. Δεν έχει αλλάξει κάτι για αυτά τα άτομα;

Άσε το άλλο πρωτοφανές για τα ελληνικά δεδομένα, τον διάλογο! Αυτό που λείπει από την κοινωνία μας! Οποιοσδήποτε παραβρεθεί στις συνελεύσεις θα καταλάβει από μόνος του. Το πρωταρχικό στάδιο της ζύμωσης ιδεών.

Ή μήπως δεν είναι αλλαγή ότι γίνεται για 6 μέρες συγκέντρωση και δεν έχει γίνει ούτε ένα επεισόδιο; Ότι μαμάδες με τα καρότσια κατεβαίνουν στην πορεία που ποτέ δεν κατέβαιναν. Ή οι γιαγιάδες που μαγειρεύουν φαγητά για την συγκέντρωση; Άμα αυτή η αλληλεγγύη δεν είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής  αλλαγής τότε τι είναι;

Κάποιοι άλλοι λένε ότι δεν μπορούμε χωρίς ΔΝΤ, και ότι χωρίς τα δάνεια ή τα μέτρα θα γίνουμε τριτοκοσμικοί. Αλλά είναι μόνο αυτά νομίζεις; Για την δικαιοσύνη που δεν υπάρχει δεν θα μιλήσεις; Το ξέρω ότι όλοι έχουμε ένα μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση της χώρας μας αλλά το θέμα είναι ότι εγώ και εσύ το πληρώνουμε αυτό καθημερινά, ενώ κάποιοι άλλοι με πολύ μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης, συνεχίζουν να ζουν όπως και πριν, σπρώχνοντας και τις καταθέσεις τους στο εξωτερικό για να είναι και καλυμμένοι σε κάθε περίπτωση.

Θα μπορούσα να καθόμουν και εγώ στον υπολογιστή μου, να βλέπω live την «επανάσταση» μέσα από twitter, facebook, κτλ ή ακόμη χειρότερα να τους κατηγορώ ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, αλλά αποφάσισα να κατέβω στο Σύνταγμα γιατί άμα δεν το κάνω, άμα δεν προσπαθήσω, απλά και πάλι κάποιοι άλλοι θα μου πουν για το αποτέλεσμα. Ακόμη και αυτή η μορφή δημοκρατίας που απολαμβάνουμε σήμερα δεν κερδήθηκε από τον καναπέ. Τέλος και η χούντα δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο αλλά το Πολυτεχνείο ήταν ο σπόρος που φυτεύτηκε στις συνειδήσεις των ανθρώπων μετέπειτα.

ΥΓ. Και όπως είπε και κάποιος: “Στην ανάγκη έλα και με τον καναπέ”