Ξυπνήσαμε στις 7:30 και αφού βάλαμε και τα τελευταία πράγματα στα σακίδια φάγαμε ένα υπέροχο πρωινό. Η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου ήταν παρεμπιπτόντως πολύ καλή και μας έδειξε πραγματική φιλοξενία. Γύρω στις 9 είμαστε έτοιμοι για να αντιμετωπίσουμε το τέρας της ρωσικής γραφειοκρατίας και να κάνουμε το visa registration το οποίο επιβάλλεται μιας και θα παραμείνουμε τόσες μέρες εδώ.
(Πρωϊνή αναχώρηση)
Ξυπνάμε στις 2 με τον Αντώνη και φτιάχνουμε το πρωινό. Ο Αντώνης μου λέει ότι νιώθει αρκετά άρρωστος και δεν μπορεί να κάνει πολλά. Λιώνω το χιόνι για να φτιάξω το τσάι και τρώμε και κάτι στα γρήγορα. Ο Κώστας μας λέει ότι δεν υπάρχει ορατότητα και θα περιμένουμε μέχρι να καλυτερεύσει. Πέφτουμε πάλι στους υπνόσακούς μας και περιμένουμε. Γύρω στις 3 παρά ακούμε τον Κώστα να φωνάζει ότι ο καιρός άνοιξε και μπορούμε να ξεκινήσουμε. Με πολύ γρήγορες και σχεδόν μηχανικές κινήσεις ετοιμαζόμαστε, φοράμε εξοπλισμό και πάμε στο κεντρικό δρόμο προς τα Pastuckhov. Δίπλα μας περνάνε συνεχώς τα snowcat – latrack γεμάτα με ορειβάτες που μεταφέρουν μέχρι τα Pastuckhov για να γλιτώσουν τα 300-400 μέτρα υψομετρικής.
Με αργό ρυθμό πηγαίνουμε και εμείς προς τα 4800 με στόχο τον εγκλιματισμό εκεί. Στην διάρκεια της ανάβασης ο Αντώνης μας δηλώνει ότι νιώθει πολύ άρρωστος με πυρετό και δεν μπορεί να συνεχίσει. Αποφασίζει να κατέβει στις σκηνές και μαζί του πάει και ο Δημήτρης γιατί δεν έχει ξημερώσει ακόμη. Δίνουμε ραντεβού με τον Δημήτρη στα Pastuckhov. Εγώ μαζί με τον Κώστα και την Μαρούσα συνεχίζουμε προς τα πάνω. Continue reading
Το βράδυ ο ύπνος μου ήταν στ’ αλήθεια εφιαλτικός. Το στομάχι μου με πονούσε υπερβολικά και έκανα εμετό δύο φόρες (τα μεθεόρτια της κορυφής!) Το βράδυ γύρω στη 1:00 χαιρέτησα και τον Δημήτρη που μαζί με 2 άλλους Ρώσους θα προσπαθούσε για την κορυφή. Στην σκηνή κάνει περισσότερο κρύο τώρα που είμαι μόνος μου. Κοιτάω την ώρα συνέχεια και εύχομαι να περάσει γρήγορα για να ξημερώσει και να κατέβω. Στις 6 ξυπνάνε και ο Κώστας με την Μαρούσα και τους λέω ότι θα κατέβω στο Cheget για να νιώσω καλύτερα. Η Μαρούσα μου λέει ότι θα κατέβει και αυτή μαζί μου κάτω ενώ ο Κώστας θα περιμένει τον Δημήτρη για να κατέβουν μαζί. Καθώς μαζεύουμε τα πράγματα η οικογένεια των Ρώσων μας λέει ότι θα κατέβουν και αυτοί κάτω οπότε θα πάμε όλοι μαζί. Ο Antrey μαζί με άλλον έναν ξεκίνησαν στις 9 το βράδυ για να κατασκηνώσουν στο διάσελο της κορυφής αλλά ο τρομερός αέρας εκεί τους εμπόδισε να στήσουν την σκηνή και μαζί με τις άλλες συνέπειες του υψομέτρου, τους έκαναν να γυρίσουν πίσω. Continue reading
Ημέρα αναχώρησης από την περιοχή του Καυκάσου. Θα πάμε στο κέντρο προς αναζήτηση πρωινού. Στην προσπάθειά μου να ζητήσω γάλα με την γλώσσα του σώματος κάνω σε παντομίμα ότι αρμέγω αγελάδα και η πωλήτρια πεθαίνει στα γέλια αλλά τελικά συνεννοούμαστε! Γυρνάμε στο δωμάτιο οπού βλέπουμε και λίγο τους Ολυμπιακούς αγώνες οι οποίοι έχουν ξεκινήσει. Στις 12 κάνουμε check out, αφήνουμε τα πραγματά μας σε κάτι lockers, και πάμε για μια τελευταία βόλτα στην πόλη. Καταλήγουμε σε μια μπυραρία ο Αντώνης να πίνει μπύρες και εγώ σαν ξενέρωτος ice tea (ελπίζω Αντώνη στην επόμενη αποστολή να πίνουμε μαζί μπύρες). Στον γυρισμό το μεσημέρι θα περάσουμε και από το σουβλατζίδικο του κυρ. Αναστάση για να φάμε. Εκεί θα μας πει ιστορίες για το πως ήρθε στην Ελλάδα και για την σύνταξη που παίρνει των 300€ του ΕΚΑΣ από το ελληνικό κράτος, ποσό που στην Ρωσία είναι πολύ αξιοσέβαστο άμα σκεφτεί κανείς ότι η μέση σύνταξη είναι μόνο 50€(!). Τέλος μας λέει ότι στην περιοχή του Pyatigorsk είναι καταγεγραμμένοι 3000 Έλληνες περίπου. Continue reading
Η Φολέγανδρος είναι το κυριότερο νησί των δυτικών Κυκλάδων και ευτυχώς διατηρεί ακόμη την άγρια ομορφιά της και λιγότερο τον τουριστικό της χαρακτήρα αν και είναι φανερή η σταδιακή αλλά σταθερή εμπορευματοποίηση της (όπως συμβαίνει και στην Αμοργό).
Λόγω της θέσης της στο Αιγαίο, όπως και τα υπόλοιπα νησιά εκεί τραβούν τον καιρό πάνω τους
Η Φολέγανδρος πιστεύουν οι ερευνητές ότι πήρε το όνομα της από τον βασιλιά της Κρήτης Φολέγανδρο, γιο του βασιλιά Μίνωα, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που την κατοίκησε.
Τα δωμάτια λόγω του μικρού αριθμού στο νησί, είναι γενικά ακριβά και δυσεύρετα αν και υπάρχει η δυνατότητα να βρεις φτηνά. Τα μέρη στα οποία μπορείς να μείνεις είναι ο Καραβοστάσης (λιμάνι), η Χώρα, η Άνω Μεριά, το Λιβάδι (camping) και λίγα υπάρχουν και στην Αγκάλη.
Η Χώρα είναι κτισμένη 200 μέτρα πάνω από την θάλασσα και μέσα σε κάστρο (αν και μην περιμένετε να δείτε τείχη)
Στην λόφο πάνω από την Χώρα βρίσκεται η εκκλησία της Κοίμησης της Θεωτόκου, το οποίο μέρος προσφέρει και την καλύτερη θέα προς την χώρα ιδιαίτερα τις ώρες της δύσης του ηλίου.
Η παραλία στο Κάτεργο ίσως είναι και η πιο κρυστάλλινη και ωραία της Φολεγάνδρου και απορώ πως ένας αμερικάνικος ταξιδιωτικός οδηγός την είχε περιλάβει στις καλύτερες παραλίες του κόσμου την παραλία στον Αγ. Νικόλαο και όχι αυτήν
Όσοι αντέχουν ή δεν θέλουν να στριμωχτούν στο καραβάκι ας προτιμήσουν το μονοπάτι από το Λιβάδι (30-40 λεπτά περίπου). Το κακό όμως είναι ότι το καραβάκι που φέρνει συνέχεια τους “παραλίες” οι οποίοι έχουν και την τάση να κολλάνε δίπλα σου, την γεμίζει την παραλία τόσο ασφυκτικά όπου μέχρι το απόγευμα να σου θυμίζει κάποια παραλία της Αθήνας
Στο μονοπάτι το οποίο πηγαίνει παράλληλα με την θάλασσα, από την Αγκάλη έως τον Αγ. Νικόλαο και διαρκεί γύρω στα 30 λεπτά
Η παραλία Βορινά, μια από τις πιο ωραίες αν και λόγω του κόλπου στον οποίο βρίσκετε, γεμίζει εύκολα από φύκια, κτλ αλλά λόγω της μη εύκολης προσβασιμότητας (40 λεπτά περπάτημα χωρίς να υπάρχει καραβάκι) είναι αρκετά ερημική και προσφέρει ησυχία
Μια άλλη παραλία που αξίζει είναι το Λιβαδάκι με τα διάφανα νερά του και το μικρό κάτασπρο βότσαλο. Η πρόσβαση για εκεί γίνεται μόνο είτε με τα πόδια ή με γαϊδουράκι ή με καραβάκι. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε με το ένα χέρι και καθώς προσπαθούσα να κρατηθώ με τα πόδια για να μην πέσω από τα τρελά γαϊδουράκια την ώρα που μας ανέβαζαν
Η καρπουζένια και η μπισκοτένια, δύο από τα παραδοσιακά γλυκά που αξίζει να δοκιμάσει κανείς εκεί.
Μέχρι την επόμενη φορά, μέχρι το επόμενο καλοκαίρι θα σε αγναντεύω
