Auschwitz

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος.
Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.
Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου» 

Μπρεχτ 

Σαν σήμερα (27/1) ο κόκκινος στρατός απελευθέρωσε το Auschwitz, και με αυτό άρχισε και η μεγαλύτερη ανάλυση για το πως η ανθρωπότητα μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο.

Aπό την άνοδο των ναζί στην πολιτική σκηνή ξεκίνησε μια μεθοδική εξουδετέρωση όλων των πολιτικών και κοινωνικών τους αντιπάλων.  Η έκφραση του Μπρεχτ παίρνει σάρκα και οστά ή καλύτερα εικόνα και ήχο στο πολύ καλό μουσείο του Βερολίνου Topographie des Terrors. Στο κτήριο αυτό το οποίο είναι χτισμένο πάνω στα πρώην αρχηγεία της Gestapo και SS, υπάρχουν όλα τα ντοκουμέντα για το πως οι ναζί εξουδετέρωσαν πρώτα τους πολιτικούς τους αντιπάλους (αριστερούς και κομμουνιστές) και μετά στράφηκαν εναντίων των υπολοίπων ομάδων όπως εβραίοι, τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι, άτομα με ειδικές ανάγκες κ.τ.λ. Μπορείς να παρακολουθήσεις το πώς, με προβοκάτσιες και προπαγάνδα, έκαναν έναν ολόκληρο λαό να στραφεί κυριολεκτικά εναντίον … των πάντων.

Στο Auschwitz οι πρώτοι κρατούμενοι ήταν πολιτικοί κρατούμενοι της Γερμανίας και μετά Πολωνοί αντιστασιακοί  Και φυσικά το μεγαλύτερο μέρος των κρατουμένων ήταν Εβραίοι από όλα τα μήκη και  πλάτη της Ευρώπης. Πολωνοί, Ούγγροι, Τσέχοι, Γάλλοι, Ρουμάνοι, Ρώσοι, Γερμανοί, Έλληνες και πολλοί άλλοι, κυρίως από τα φτωχά και μεσαία κοινωνικά στρώματα. Τα αιματηρά πογκρόμ που η χριστιανική (και δη η προτεσταντική) Ευρώπη εξαπέλυε κατά καιρούς κατά των Εβραίων, στοχοποιώντας αυτόν τον “πάντα ξένο” πληθυσμό, επρόκειτο να κορυφωθούν σε μια γενοκτονία που όμοιά της δεν είχε ξαναγνωρίσει ο ευρωπαικός κόσμος.

Όλη η ατμόσφαιρα στο Auschwitz όταν το επισκέπτεσαι είναι αποπνικτική.  Καθώς αντικρύζεις τους θαλάμους αερίων και τις γραμμές του τρένου που οδηγούσαν κατευθείαν στα κρεματόρια, σε πιάνει ασφυξία, μια αίσθηση πανικού… “Arbeit Macht Frei” , ή αλλιώς η εργασία ελευθερώνει, αναγράφεται κυνικά στην είσοδο του στρατοπέδου.

Όταν απελευθερώνονταν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι σύμμαχοι πολλές φορές υποχρέωναν τους κατοίκους των γύρω περιοχών να μπουν στα στρατόπεδα αυτά για να καταλάβουν τι καταστάσεις απόλυτης φρίκης βίωναν  οι έγκλειστοι. Βεβαίως οι πολίτες δήλωναν άγνοια για τα όσα συνέβαιναν εκεί. Άγνοια, αδιαφορία ή εθελοτυφλία; Ίσως απλά και μόνον φόβος.

Ο φασισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται από νωρίς. Αφήνοντας τον να εκκολαφθεί είναι σαν να υπογράφεις την θανατική σου καταδίκη. Οι Γερμανοί το πλήρωσαν πολύ ακριβά και στιγματίστηκαν για πάντα από την  ιστορία. H Ανώτερη φυλή των Γερμανών εξευτελίστηκε σε μια καρικατούρα, ακυρώνοντας τα επιτεύγματα αιώνων. Πάντα στο μυαλό μου υπάρχει εκείνη η φωτογραφία από το κατεστραμμένο reichstag. Είμαι σίγουρος ότι δεν θα περίμεναν ποτέ οι Γερμανοί να δουν έτσι το κοινοβούλιο τους όταν ζητωκραυγάζαν στις ομιλίες των ναζί ή ανεχόντουσαν σιωπηλά το καθεστώς αυτό.

Μερικοί λαοί βέβαια δεν διδάσκονται από την ιστορία με αποτέλεσμα να κάνουν τα ίδια λάθη και η ιστορία να επαναλαμβάνεται ως φάρσα (ή ως τραγωδία ανάλογα την χρονική περίοδο που θα το μελετήσεις). Τότε ήταν οι εβραίοι, σήμερα μπορεί να είναι οι μετανάστες των χωρών του τρίτου κόσμου, αλλά πρέπει να είσαι ηλίθιος για να μην καταλάβεις πως μετά τους μετανάστες ο επόμενος θα είσαι ΕΣΥ.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

Βίνιανη – Κορυσχάδες

Βίνιανη

Στα βουνά της Ευρυτανίας σε υψόμετρο 621 μέτρων είναι χτισμένη η Βίνιανη και στα 940 το χωριό Κορυσχάδες. Και τα 2 χωριά έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στην ελληνική αντίσταση του 1940. Στην Βίνιανη βρισκόταν η έδρα της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης (ΠΕΕΑ) ή αλλιώς της Κυβέρνησης του Βουνού, της ελεύθερης Ελλάδος, όπως ονομαζόταν τότε η Ελλάδα η οποία είχε απελευθερωθεί από τους ναζί ενώ στους Κορυσχάδες γινόντουσαν οι συνεδρίες του Εθνικού Συμβουλίου (κάτι σαν την βουλή). Το Εθνικό Συμβούλιο συνεδρίαζε στις αίθουσες του Δημοτικού Σχολείου, που διασκευάστηκε κατάλληλα και διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες για να εκπληρώσει το σημαντικό σκοπό του Συμβουλίου. Το Εθνικό Συμβούλιο καθόρισε ότι όλες οι εξουσίες πηγάζουν από το λαό και ασκούνται από το λαό.
Continue reading

Tirana

Μετά από μια γρήγορη πρωινή ανάβαση ξανά στο κάστρο του Berat για τις απαραίτητες πρωινές φωτογραφίες, πηγαίνουμε για πρωινό στο ξενοδοχείο, το οποίο αν και λιτό, είναι γευστικότατο: γιαούρτι, φέτα, μαρμελάδα, τσάι και μέλι. Θα φορτώσουμε τα πράγματα στο αυτοκίνητο και θα ξεκινήσουμε για τα Τίρανα.

Η οδήγηση το ίδιο κουραστική μιας και πρέπει να προσέχεις λακκούβες και οδηγούς. Όταν φτάσουμε στο Dures (Δυρράχιο), θα μπούμε και στον πρώτο αυτοκινητόδρομο που συναντήσαμε στην Αλβανία, ο οποίος ενώνει το Dures με τα Τίρανα. Δύο λωρίδες ανά κατεύθυνση! Η χαρά μας θα κοπεί όταν φτάσουμε στα προάστια των Τιράνων γιατί, λόγω και πάλι έλλειψης περιφερειακών δρόμων, θα συναντήσουμε μεγάλη κίνηση προς το κέντρο.

Κάποια από τα κτήρια στα Τίρανα είναι βαμμένα με έντονα χρώματα (κίτρινο, κόκκινο, μπλε, κτλ), πράγμα που τους προσδίδει χαρακτήρα και αυτό οφείλεται στον προηγούμενο δήμαρχο ο οποίος ήταν και ζωγράφος. Θα παρκάρουμε στο κέντρο και θα βγούμε να περπατήσουμε και να βρούμε και το hostel. Continue reading

Berat

Πρωινή αναγνωριστική βόλτα στο κέντρο της πόλης και στην παραλία. Η Αδριατική βρέχει την υπέροχη παραλία και το μόνο αρνητικό είναι ότι έχουν αντιγράψει τον κιτς χαρακτήρα της ελληνικής παραλίας (ξαπλώστρες, μαξιλάρες, κτλ). Στο super market τα ελληνικά προϊόντα κάνουν θραύση. Θα επιστρέψουμε στις καμπίνες για πρωινό και θα συνεχίσουμε οδικώς για το Berat, μέσω του Vlore, το οποίο είναι το μεγαλύτερο παραθεριστικό κέντρο της Αλβανίας.

Orikum beach

Παραλία Orikum

Στον δρόμο αρχίζουμε να παίρνουμε και μια πρώτη γεύση από τον τρόπο που οδηγούν οι αλβανοί. Οι λωρίδες στον δρόμο δεν υπάρχουν για αυτούς και κυριολεκτικά (δεν υπάρχει διαγράμμιση) αλλά και στην πράξη (μπαίνουν στο αντίθετο ρεύμα με μεγάλη άνεση). Ο παραλιακός δρόμος προς το Vlore είναι γεμάτος beach bar και ξαπλώστρες αλλά και με μεγάλη κατασκευαστική ανάπτυξη. Οι αλβανοί μετανάστες φέρνουν ξένο συνάλλαγμα και το επενδύουν φυσικά σε ακίνητα για αυτό και η Αλβανία έχει την μεγαλύτερη οικοδομική ανάπτυξη στην Ευρώπη. Κανείς βέβαια δεν σκέφτεται ότι το όλο σύστημα δημιουργεί μια φούσκα που κάποια στιγμή θα σκάσει αλλά βέβαια αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

 

Στο κέντρο του Vlore θα καταλάβουμε και τι σημαίνει κίνηση στα αλβανικά. Ένα χάος από αυτοκίνητα τα οποία κινούνται προς όλες τις κατευθύνσεις, χωρίς κανένας να προσέχει την προτεραιότητα και την κόρνα να δίνει και να παίρνει. Ακόμη και για μας τους Έλληνες που έχουμε συνηθίσει σε τέτοιες συμπεριφορές, το θέαμα ήταν πρωτόγνωρο. Το μεγαλύτερο βέβαια σοκ θα έρθει στην επόμενη πόλη που θα συναντήσουμε την Fier . Εκεί θα καταλάβουμε ότι οι αλβανικές πόλεις έχουν και έλλειψη περιφερειακών δρόμων. Για να πάς στην επόμενη πόλη πρέπει να περάσεις υποχρεωτικά από το κέντρο. Στην πόλη αυτή θα φάμε περίπου μία ώρα σε κίνηση ενώ τα αυτοκίνητα από το αντίθετο ρεύμα, σε πολύ χειρότερη κατάσταση από εμάς, φαίνεται ότι δεν κουνιούνται καθόλου.

Continue reading

Gjirokaster – Orikum

Ξύπνημα στο Hotel Kalemi, το οποίο είναι ένα παραδοσιακό κτίριο με σκαλισμένα ξύλινα ταβάνια και πέτρινα τζάκια, και πρώτη γεύση από το αλβανικό πρωινό που αποτελείται σχεδόν πάντα από παραδοσιακό ψωμί, μέλι, αυγά και ένα είδος τυριού σαν την φέτα.

Gjirokaster, Albania

Kalemi Hotel

Gjirokaster, Albania

Kalemi Hotel

Θα επισκεφτούμε το κάστρο του Gjirokaster, του οποίου η αρχική μορφή ήταν τον 12ο αιώνα ενώ την τελική του περίπου το 1860 από τον Αλί Πασά (των Ιωαννίνων). Ακόμη λειτούργησε και ως φυλακή για πολιτικούς κρατούμενους την εποχή του κομμουνισμού. Σήμερα είναι περισσότερο ένα μουσείο και κάθε μερικά χρόνια γίνεται και το εθνικό τους παραδοσιακό φεστιβάλ. Η θέα της πόλης από το κάστρο ήταν συναρπαστική
Continue reading