Welcome to m0gSub's page
This is my personal blog about a variety of topics but mostly concerned about photography, traveling, mountaineering and my band's news.
Check my photos browsed by location 
(Under beta -- yes still)
Archive for Travels
Folegandros - Φολέγανδρος
Η Φολέγανδρος είναι το κυριότερο νησί των δυτικών Κυκλάδων και ευτυχώς διατηρεί ακόμη την άγρια ομορφιά της και λιγότερο τον τουριστικό της χαρακτήρα αν και είναι φανερή η σταδιακή αλλά σταθερή εμπορευματοποίηση της (όπως συμβαίνει και στην Αμοργό).
Λόγω της θέσης της στο Αιγαίο, όπως και τα υπόλοιπα νησιά εκεί τραβούν τον καιρό πάνω τους
Η Φολέγανδρος πιστεύουν οι ερευνητές ότι πήρε το όνομα της από τον βασιλιά της Κρήτης Φολέγανδρο, γιο του βασιλιά Μίνωα, ο οποίος ήταν και ο πρώτος που την κατοίκησε.
Τα δωμάτια λόγω του μικρού αριθμού στο νησί, είναι γενικά ακριβά και δυσεύρετα αν και υπάρχει η δυνατότητα να βρεις φτηνά. Τα μέρη στα οποία μπορείς να μείνεις είναι ο Καραβοστάσης (λιμάνι), η Χώρα, η Άνω Μεριά, το Λιβάδι (camping) και λίγα υπάρχουν και στην Αγκάλη.
Η Χώρα είναι κτισμένη 200 μέτρα πάνω από την θάλασσα και μέσα σε κάστρο (αν και μην περιμένετε να δείτε τείχη)
Στην λόφο πάνω από την Χώρα βρίσκεται η εκκλησία της Κοίμησης της Θεωτόκου, το οποίο μέρος προσφέρει και την καλύτερη θέα προς την χώρα ιδιαίτερα τις ώρες της δύσης του ηλίου.
Η παραλία στο Κάτεργο ίσως είναι και η πιο κρυστάλλινη και ωραία της Φολεγάνδρου και απορώ πως ένας αμερικάνικος ταξιδιωτικός οδηγός την είχε περιλάβει στις καλύτερες παραλίες του κόσμου την παραλία στον Αγ. Νικόλαο και όχι αυτήν
Όσοι αντέχουν ή δεν θέλουν να στριμωχτούν στο καραβάκι ας προτιμήσουν το μονοπάτι από το Λιβάδι (30-40 λεπτά περίπου). Το κακό όμως είναι ότι το καραβάκι που φέρνει συνέχεια τους “παραλίες” οι οποίοι έχουν και την τάση να κολλάνε δίπλα σου, την γεμίζει την παραλία τόσο ασφυκτικά όπου μέχρι το απόγευμα να σου θυμίζει κάποια παραλία της Αθήνας
Στο μονοπάτι το οποίο πηγαίνει παράλληλα με την θάλασσα, από την Αγκάλη έως τον Αγ. Νικόλαο και διαρκεί γύρω στα 30 λεπτά
Η παραλία Βορινά, μια από τις πιο ωραίες αν και λόγω του κόλπου στον οποίο βρίσκετε, γεμίζει εύκολα από φύκια, κτλ αλλά λόγω της μη εύκολης προσβασιμότητας (40 λεπτά περπάτημα χωρίς να υπάρχει καραβάκι) είναι αρκετά ερημική και προσφέρει ησυχία
Μια άλλη παραλία που αξίζει είναι το Λιβαδάκι με τα διάφανα νερά του και το μικρό κάτασπρο βότσαλο. Η πρόσβαση για εκεί γίνεται μόνο είτε με τα πόδια ή με γαϊδουράκι ή με καραβάκι. Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε με το ένα χέρι και καθώς προσπαθούσα να κρατηθώ με τα πόδια για να μην πέσω από τα τρελά γαϊδουράκια την ώρα που μας ανέβαζαν
Η καρπουζένια και η μπισκοτένια, δύο από τα παραδοσιακά γλυκά που αξίζει να δοκιμάσει κανείς εκεί.
Μέχρι την επόμενη φορά, μέχρι το επόμενο καλοκαίρι θα σε αγναντεύω
Άλπεις 2007 - Alps
Τελείωσα σήμερα το ημερολόγιο για το ορειβατικό – αλπινιστικό κέντρο του ΕΟΣ Αθηνών που πραγματοποιήθηκε από 13 έως 25 Ιουλίου στο Monte Rosa και στο Chamonix. Το παραπέμπω και εδώ αν και το οriginal βρίσκεται στην διεύθυνση www.eosa0607.info
13 Ιουλίου - 15 Ιουλίου
Ξεκίνημα την Παρασκευή το απόγευμα με προορισμό το λιμάνι της Πάτρας. Λόγω καθυστέρησης φτάνουμε στο λιμάνι στις 12 παρά κάτι και είμαστε το τελευταίο όχημα που επιβιβάζεται στο φέρυ.
Μέχρι την Κυριακή που φτάσαμε στο λιμάνι της Βενετίας, εν πλώ είχαμε “προβολές” από αναβάσεις, “μαθήματα”, κτλ κτλ, αλλά ουσιαστικά είχαμε το μάθημα του πως να περάσει η ώρα πιο γρήγορα. Πάλι καλά που η Αναστασία είχε φέρει το taboo και σκοτώσαμε αρκετές ώρες. Δυστυχώς βέβαια για αυτήν δεν παίξαμε “Παλέρμο” και το κουβάλησε άδικα!
Φτάνουμε στο λιμάνι της Βενετίας στις 8:00 και λόγω της γιορτής της Λύτρωσης (The Redeemer Celebration) μας στέλνουν στο εμπορικό λιμάνι της Trieste και όχι στο κανονικό λιμάνι στην τουριστική Βενετία.
Επιτέλους στεριά! Πηγαίνουμε στο τουριστικό κέντρο της Βενετίας όπου έχουμε 2 ώρες να την γυρίσουμε.
Άλλοι πήγαν για φαγητό, άλλοι για ψώνια, άλλοι για τουρισμό, κλασσικά όμως δεν ήμασταν όλοι πίσω την ώρα της συγκέντρωσης. Αργά το μεσημέρι ξεκινάμε για την Αλάνια με ενδιάμεσο σταθμό το Βαράλο
Zacharo - Ζαχάρω
Έχετε δει ένα video ή powerpoint το οποίο κυκλοφορεί στο internet και δείχνει έναν γερανό να προσπαθεί να βγάλει από την θάλασσα ένα αυτοκίνητο και στο τέλος να πέφτει και ο ίδιος ο γερανός; Εεε περίπου το ίδιο συνέβη και σε μένα στην Ζαχάρω!
Αποφασίσαμε να πάμε στην Ζαχάρω να χορτάσω την θάλασσα και τον ήλιο πριν το ταξίδι στις Άλπεις. Η Ζαχάρω βρίσκεται στον νομό Ηλείας, κοντά στον Πύργο και έχει μια από τις μεγαλύτερες αμμώδεις παραλίες
Η παραλία φτάνει μέχρι τον ορίζοντα και από τις δύο μεριές
Τα κωμικοτραγικά άρχισαν όταν φτάσαμε και πήρα έναν δρόμο παράλληλα με τις γραμμές του τρένου. Η άμμος ήταν λίγη στην αρχή αλλά σε κάποιο σημείο άρχισε να γίνεται επικίνδυνα βαθιά (ΠΡΟΣΟΧΗ: Άμα δείτε μια σαμπρέλα στην μέση του δρόμου, μην προχωρήσετε παραπέρα!) με αποτέλεσμα σε κάποια φάση να κολλήσει το αυτοκινητό μου!
Τηλεφωνώ στην εταιρεία οδικής βοήθειας και περίμενα να έρθουν και μετά από λίγο έρχεται ένας γερανός και 50 μέτρα πριν το αυτοκινητό μου κολλάει και αυτός.
εδώ οι προσπάθειες μου να τον ξεκολλήσουμε ενώ περιμένουμε να έρθει δεύτερος γερανός!
Έρχεται και ο δεύτερος γερανός και κολλάει και αυτός! Αν είναι δυνατόν! Καλούν τα παιδία ένα αγροτικό και μετά δυσκολίας βγάζει τον ένα γερανό. Ο πρώτος όμως δεν θα μπορούσε να βγει με τίποτα, οπότε καλούμε και ένα τρακτέρ και απεγκλωβίζει τον πρώτο γερανό και μετά και ενώ είχε σουρουπώσει και μένα.
Τελικός απολογισμός: 1 αυτοκίνητο, 2 γερανοί, 1 αγροτικό και ένα τρακτέρ
ΥΓ. Το post αυτό είναι αφιερωμένο στα παιδία της οδικής από τον Πύργο Ηλεία, στην άγνωστη τηλεφωνήτρια της ασφαλιστικής μου την οποία έβαλαν να με πάρει τηλέφωνο και να αρχίζει να μου θυμίζει τους όρους της ασφαλειάς μου ενώ εγώ ήμουν πτώμα, μέσα στην λάσπη (βλέπε ιδρώτας και άμμος μαζί) και περίμενα το τρακτέρ να με βγάλει επιτέλους. Και τέλος στον ελληνάρα που την στιγμή που εγώ περίμενα τον πρώτο γερανό, πέρασε να μου πει ότι διαθέτει ένα Jeep Cherokee με το οποίο μπορεί να με βγάλει αλλά το άτιμο καίει πολύ και χρειαζόταν 50€ για να κάνει 200 μέτρα.
Olympos Summer 2007 - Mytikas
Στις 29/6 πήγα μαζί με όλη σχεδόν την ομάδα των Άλπεων με αρχηγό τον Β. Βρούτση για προετοιμασία στον Όλυμπο
Θα πραγματοποιούσαμε την κλασσική διαδρομή Διασταύρωση - Πετρόστρουγκα - Οροπέδιο των Μουσών - Μύτικας - Καταφύγιο Σπ. Αγαπητός - Πριόνια
Ξεκινήσαμε την ανάβαση γύρω στις 12:00 το βράδυ (κλασσικά) και μέσα από το δάσος φτάσαμε στην θέση Πετρόστρουγκα (1940μ) στις 02:40 όπου αποφασίσαμε να κοιμηθούμε και να μην συνεχίσουμε μέχρι το οροπέδιο.
Το πρωί, ξυπνώντας στις 7 παρά στο μπαλκόνι του υπό ανέργεση καταφυγίου, συνεχίσαμε την ανάβαση μας.
Μετά από πολλές κόντρες
φτάνεις στην κορυφή Σκούρτα (2475μ) όπου η θέα σε αποζημιώνει.
Όλη η μαγεία του Ολύμπου μπροστά σου. Ο Λαιμός, το πέρασμα του Γιώσου, το οροπέδιο των Μουσών, ο Προφ Ηλίας (2803μ) και το Στεφάνι ή αλλιώς “θρόνος του Δία” (2909μ) φαίνονται όταν το επιτρέπει ο καιρός.
Μετά από ένα διάλειμμα, συνεχίζουμε μέσα από το στενό πέρασμα στον Λαιμό και το πέρασμα του Γιώσου, που πήρε το όνομα του για την πρωτοβουλία της κατασκευής του και από τον τραυματισμό του από βράχο στη διάρκεια των εργασιών, και φτάνουμε στην διασταύρωση που οδηγεί στα δύο καταφύγια στο οροπέδιο των Μουσών όπου ο ορειβάτης έχει και την πρώτη καλή εικόνα του Στεφανιού και του Μύτικα
Στις 12:30 φτάσαμε στο καταφύγιο “Γιώσος Αποστολίδης” το οποίο είναι κτισμένο σε υψόμετρο 2697 μ. και είναι το μοναδικό στη χώρα μας σε τέτοιο υψόμετρο. Ξεκούραση έξω από το καταφύγιο πριν πάμε να στήσουμε τις σκηνές μας. Το θερμόμετρο έδειχνε 8 βαθμούς
Η σποραδική βροχή δεν μας επέτρεψε να σκαρφαλώσουμε στο Στεφάνι οπότε η υπόλοιπη μέρα, εκτός από μάθημα για περπάτημα σε παγετώνα, ήταν ελεύθερη και είχα και χρόνο να βρω και να μιλήσω και με τον κολλητό μου, ο οποίος βρέθηκε και εκείνος στον Όλυμπο εκείνες τις μέρες (καταντήσαμε να τα λέμε μόνο εκεί πια;)
Το βράδυ η θερμοκρασία έπεσε στους 0 βαθμούς ενώ η Αθήνα μόλις άρχιζε να δροσίζετε από την υποχώρηση του καύσωνα (αλλά να ξεκινά μια άλλη εποχή για αυτήν λόγω της πυρκαγιάς στην Πάρνηθα)
Την επόμενη μέρα αν και ξημέρωσε με πολύ καλή μέρα, λόγω βροχής το προηγούμενο βράδυ, δεν μας επέτρεψε να σκαρφαλώσουμε στο Στεφάνι, οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε το λούκι του Μύτικα
Περνώντας από τα Ζωνάρια και κάτω από το Στεφάνι
κοιτάς πίσω σου και βλέπει το μαγευτικό οροπέδιο των Μουσών με τα δύο καταφύγιά του (Αποστολίδης, Κάκαλος)
Φτάνοντας κάτω από το λούκι ετοιμάζεσαι για τα τελευταία 200μ πριν την πιο ψηλή κορυφή της Ελλάδος
Το σκαρφάλωμα είναι σε σαθρό πεδίο και απαραίτητο είναι το κράνος γιατί πέφτουν πέτρες συνεχώς από ψηλότερα σημεία
Μετά από 30 λεπτά περίπου σκαρφαλώματος φτάνεις στην κορυφή της Ελλάδος, τον Μύτικα στα 2917 μέτρα
Η θέα εντυπωσιάζει! Σε καλό καιρό βλέπεις όλη την βόρεια και κεντρική Ελλάδα. Η πρώτη ανάβαση στον Μύτικα έγινε από τους Fred Boissonas, Daniel Baud-Bovy και με οδηγό τον Χρήστο Κάκαλο στις 2 Αυγούστου 1913 στις 10.25/ το πρωί.
Το κατέβασμα φυσικά πιο δύσκολο και πρέπει να γίνεται πιο προσεκτικά
Φτάνοντας στην βάση του Μύτικα, ξαναμπαίνεις στα Ζωνάρια και συνεχίζεις την επίπονη κατάβαση σε σάρα, προς το καταφύγιο “Σπ. Αγαπητός”
Το υπόλοιπο της διαδρομής το είχα περιγράψει εδώ
Φτάνοντας στα Πριόνια και κοιτώντας προς τα πάνω, προς τις κορυφές του Ολύμπου, αναρωτιέσαι πόσο γρήγορα το ανεβοκατέβηκες, λες και ο χρόνος πάγωσε. Αν και ήταν η τρίτη φορά που επισκέφτηκα τον Όλυμπο σε λιγότερο από έναν χρόνο, ήδη προετοιμάζω την επόμενη μου ανάβαση το ερχόμενο φθινόπωρο!
at the top of Greece - Mytikas Summit (2917m)
Finally after 2 failed attempts this year due to bad weather conditions I managed to get to the highest summit of Greece, Mytikas (2917m)
The weather on Saturday was rainy with sunny patches and I started believing that it would be my third failed attempt but on Sunday the weather was better and it was mostly sunny
Coming down the couloir of Mytikas
