Εισαγωγή

Η φετινή αποστολή στο Elbrus ήταν αναμενόμενο να αποτελέσει μια μεγάλη πρόκληση για μας καθώς ήταν η πρώτη αποστολή που διοργανώσαμε μόνοι μας. Για πρώτη φορά λοιπόν ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα σωρό προβλήματα τα οποία δεν συναντά κανείς όταν απλά συμμετέχει σε μία αποστολή με ορειβατικό ή εμπορικό σύλλογο: να κλείσεις εισιτήρια σε μέρες που θα βολεύουν όλους, να βρεις μέσα μεταφοράς για να φτάσεις στον τελικό προορισμό σου, να βρεις κατάλυμα, να έχεις σχεδιάσει επακριβώς την διαδρομή που θα ακολουθήσεις και κυρίως να καταφέρεις να συνεννοηθείς σε μία χώρα που λειτουργεί πολύ διαφορετικά από τη δική σου και στην οποία σχεδόν κανένας δεν μιλάει αγγλικά.

Παρά τις όποιες δυσκολίες θα συναντούσαμε αποφασίσαμε τελικά εγώ, ο Κώστας, η Μαρούσα, ο Αντώνης και ο Δημήτρης να πάμε στην πρώτη αποστολή υψηλού βουνού διοργανωμένη από εμάς εξολοκλήρου αυτό το καλοκαίρι. Ακόμη και ενώ βρισκόμασταν στην Ελλάδα, είχαμε καταλάβει ότι η Ρωσία δεν θα είναι η χαρά του ευρωπαίου τουρίστα. Οι γραφειοκρατικές διαδικασίες ειδικά φάνηκε πως είναι πολύπλοκες , με βίζες, registrations, vouchers κτλ κτλ. Αφού ετοιμάσαμε όλα τα χαρτιά και κάναμε και τις απαραίτητες συναντήσεις -με την συνοδεία μπύρας- για υλικά και πρόγραμμα, ήμασταν έτοιμοι για το Elbrus.

Παρασκευή 1/8/08 Αθήνα – Μόσχα

Αναχωρούμε εγώ και ο Αντώνης από το Ελ. Βενιζέλος για Μόσχα. Κώστας, Μαρούσα και Δημήτρης είχαν φύγει την προηγούμενη μέρα για Λετονία. Και επειδή είμαστε από την σχολή του Βαγγέλη δεν υπήρχε περίπτωση να μην ήμασταν οι τελευταίοι που θα μπαίναμε στο αεροπλάνο. Όπως και πέρσι στο πλοίο έτσι και φέτος μπήκαμε τελευταίοι . Η πτήση βέβαια είχε μια ώρα καθυστέρηση γιατί κάποιο λάθος είχε γίνει με τα boarding passes και τα ονόματα με αποτέλεσμα στο τέλος να λένε ένα ένα τα ονόματα των επιβατών για να επιβεβαιώσουν ότι είχαμε μπει όλοι μέσα πριν κλείσουν αεροστεγώς τις πόρτες του αεροπλάνου. Κατά την διάρκεια της πτήσης καταλάβαμε επίσης ότι θα έχουμε και σοβαρό πρόβλημα με την γλώσσα αφού ούτε οι αεροσυνοδοί μιλούσαν αγγλικά!

Φτάνουμε στην Μόσχα και πάμε για τον έλεγχο διαβατηρίων. Εκεί περιμένουμε πάνω από 1:30 ώρα μέχρι να μας ελέγξουν! Ζήτω η Σέγκεν! Καταλαβαίνουμε και κάτι ακόμα για την ιδιοσυγκρασία των Ρώσων: στις ουρές πάντα προσπαθούν να χωθούν μπροστά σου και να σου πάρουν την σειρά κατά τέτοιο τρόπο που κάνουν τους Ελληνάρες να φαίνονται σχεδόν πολιτισμένοι μπροστά τους!

Παίρνουμε ένα ταξί με τον Αντώνη με παζάρια για να μας πάει στο ξενοδοχείο. Στον δρόμο 2-3 φορές είδαμε τον χάρο με τα μάτια μας αφού ο ταξιτζής οδηγούσε σαν τρελός, κάνοντας τρελές σφήνες ενώ ποτέ δεν χρησιμοποιούσε τα φλας. Η Μόσχα είναι πολύ πράσινη και γεμάτη με τις τεράστιες πολυκατοικίες της, σύμβολα της Σοβιετικής Ένωσης.

(πολυκατοικίες σοβιετικού τύπου)

Ευτυχώς φτάνουμε αρτιμελείς στο ξενοδοχείο, το οποίο μοιάζει σαν ελληνικό νοσοκομείο βγαλμένο από ταινία του Andersson (!). Στην ρεσεψιόν φυσικά και δεν μιλούν αγγλικά και αρνούνται να μας κάνουν το visa registration. Στην Ρωσία όπου μένεις για παραπάνω από 3 μέρες πρέπει να κάνεις registration, μια γραφειοκρατική διαδικασία για να αποδείξεις όταν φεύγεις από την χώρα ότι κάπου έμεινες και δεν ήσουν κανένας κατάσκοπος. Μετά από πόσες προσπάθειες επικοινωνίας με την γλώσσα του σώματος μας λέει ότι θα μας κάνει registration το πρωί.

Αφού τακτοποιούμαστε στο δωμάτιο με τον Αντώνη αποφασίζουμε να κάνουμε μια βόλτα στο κέντρο και να δούμε την κόκκινη πλατεία. Παίρνουμε το μετρό και κατεβαίνουμε στην πρώτη στάση για να αλλάξουμε γραμμή . Εκεί παθαίνουμε το δεύτερο σοκ όταν καταλαβαίνουμε ότι όλα είναι γραμμένα στα σλάβικα ενώ ο χάρτης μας με λατινικούς χαρακτήρες οπότε η εύρεση σταθμού και γραμμής αδύνατη. Βρίσκουμε έναν Ρώσο ο οποίος μας δείχνει περίπου πως πρέπει να πάμε και μετά από ώρα βρισκόμαστε τελικά στον σταθμό που θέλαμε.

(Σταθμός Μετρό)

Η πλατεία δεν φαινόταν από την έξοδο του σταθμού οπότε για πρώτη φορά χρησιμοποιήσαμε τις ορειβατικές μας γνώσεις στο ταξίδι αυτό. Με την βοήθεια της πυξίδας και του χάρτη, βγάλαμε το αζιμούθιο και την κατεύθυνση μας! (Πού είσαι ρε δάσκαλε να μας δεις!)

(Κόκκινη Πλατεία)

Φτάνουμε τελικά στην κόκκινη πλατεία και μπροστά μας είναι όλα τα σύμβολα του σοσιαλισμού - κομμουνισμού. Κρεμλίνο, Καθεδρικός του Αγ. Βασιλείου, μαυσωλείο του Λένιν, κτλ. Μετά τις απαραίτητες τουριστικές φωτογραφίες πάμε για το βραδινό μας πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Η επιστροφή μας με το μετρό ήταν πολύ πιο επιτυχής από την πρώτη αλλά επειδή όταν φτάνουμε στον σταθμό μας, βγαίνουμε από άλλη έξοδο η οποία όπως αποδείχτηκε ήταν καμιά 200αριά μέτρα μακριά από αυτήν που είχαμε μπει, ψάχνουμε τον δρόμο του ξενοδοχείου για πάνω από 10 λεπτά.

Στον δρόμο για το ξενοδοχείο μπαίνουμε σε ένα μαγαζί με κινητά να ρωτήσουμε πόσο έχει να αγοράσουμε ένα καρτοκινητό. Ο μόνος που μιλάει μέσα λίγα αγγλικά είναι ένας τύπος γύρω στα 30 με την κοπέλα του. Μετά από κανένα μισάωρο και αφού δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη με τα πακέτα τηλεφωνίας τους, ο τύπος ο οποίος μας έχει συστηθεί σαν Dima και η κοπέλα του η Helena, μας προτείνουν να γυρίσουμε μαζί προς τα πίσω μιας και ο δρόμος τους είναι προς το ξενοδοχείο μας. Ο Dima είναι Ουκρανός και έχει την δικιά του κινηματογραφική εταιρεία με ειδίκευση στα ντοκιμαντέρ, ενώ η Helena δουλεύει σαν PR σε μια εταιρεία. Στον δρόμο μας κερνάνε και μπύρες και πίνουμε καθώς μας μιλάνε για την ζωή στην Μόσχα και γενικότερα στην Ρωσία. Μας προτείνουν να πάμε και σπίτι τους για να δούμε την δουλειά τους αλλά από την μία η κούραση και από την άλλη μια καχυποψία και φόβος μας έκαναν να αρνηθούμε διακριτικά την προσφορά τους. Γυρνάμε στο ξενοδοχείο όπου τελειώνουμε τις μπύρες μας και την πέφτουμε για ύπνο .

Σάββατο 2/8/08 Μόσχα – Μινβόντι

Ξύπνημα και πρωινό ρωσικού τύπου (ξεχάστε τα αμερικάνικα πρωινά με τους μπουφέδες). Μια βόλτα στο βοτανικό τους κήπο ο οποίος βρίσκεται δίπλα στο ξενοδοχείο και μετά γυρνάμε στο ξενοδοχείο για να μαζέψουμε τα πράγματα. Τσεκάρουμε στο ίντερνετ τον καιρό στο Elbrus και τα email μας και είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση.

(Βοτανικός Κήπος)

Έρχεται το ταξί το οποίο μόνο επίσημο δεν είναι και αναχωρούμε για το αεροδρόμιο. Στον δρόμο έχει αρκετή κίνηση γιατί γίνονται συνέχεια τρακαρίσματα πράγμα πού λογικό αν λάβει κανείς υπόψη του τον τρόπο που οδηγούν! Ειδικά στην κίνηση βλέπουμε αυτοκίνητα όχι μόνο να καβαλούν την λωρίδα ανάγκης αλλά να ανεβαίνουν και στο χώμα, εκτός δρόμου, πάνω στα πεζοδρόμια και όπου αλλού μπορούν να ανέβουν τα αμάξια τους για να προσπεράσουν!

Φτάνουμε στο Sheremetyevo 2 το οποίο είναι για πτήσεις του εσωτερικού κάτι που το καταλαβαίνεις αμέσως. Το τοπίο έχει αλλάξει κατά πολύ από το ευρωπαϊκό τους αεροδρόμιο. Στην ουρά θα περιμένουμε για πολύ ώρα ενώ θα δούμε και τους πρώτους ορειβάτες. Μιλάμε και με κάποιους ισπανούς οι οποίοι θα επιχειρήσουν και αυτοί ανάβαση στο Elbrus.

Η πτήση ίσως είναι και η πιο εφιαλτική που έχω κάνει ποτέ. Όσα χρόνια ήμουνα φοιτητής και πηγαινοερχόμουνα στην Αγγλία πότε δεν είχα φοβηθεί . Ειδικά όταν έσκασε μια αστραπή δίπλα στο αεροπλάνο και αρχίσαμε να χάνουμε ύψος για αρκετή ώρα, είπα “Ωραία, πάει ο κινητήρας”. Με τον Αντώνη δεν μιλήσαμε και πολύ –και τι να πεις εξάλλου όταν προσπαθείς νοερά να συντάξεις την διαθήκη σου!- παρά μόνο όταν ο πιλότος κάπως σταθεροποίησε το αεροπλάνο. Σημειωτέον δε ότι η εταιρία μας ήταν η Aeroflot της οποίας αεροπλάνο συνετρίβη πριν λίγες μέρες λόγω της κακής συντήρησής του!!

Φτάνουμε στο αεροδρόμιο του Μινβόντι, ένα πολύ μικρό αεροδρόμιο. Αφού παραλαμβάνουμε τα πραγματά μας, μας σταματούν για έλεγχο οι αστυνομικοί. Στην αρχή μας ζητάνε τα hotel voucher, ότι δηλαδή έχουμε κάπου να μείνουμε. Δεν μιλάνε αγγλικά και έρχεται ένας από τους οδηγούς βουνού που είχε έρθει να παραλάβει κάποιους άλλους ορειβάτες για να μας βοηθήσει. Μετά από αρκετή ασυνεννοησία, οι αστυνομικοί το γυρνάνε. Δεν τους αρέσει η σφραγίδα στην κάρτα εισόδου στην χώρα του Αντώνη! Αμέσως καταλαβαίνω ότι θα μας ζητήσουν λεφτά αφού μας είχαν προειδοποιήσει από την Αθήνα για αυτή τους την συμπεριφορά. Ο οδηγός βουνού έχει φύγει και τώρα έχει έρθει ένας ταξιτζής που μιλάει αγγλικά για να μας βοηθήσει. Στο τέλος βάζουμε 20€ στο διαβατήριο του Αντώνη και τους το δίνουμε, τα παίρνουν, φεύγουν και μας αφήνουν ήσυχους.

Βγαίνουμε από το αεροδρόμιο ενώ ο ταξιτζής ο οποίος μας έχει συστηθεί ως Ραφαήλ μας έχει πάρει από πίσω και μας λέει να μας πάει σε ξενοδοχεία. Ειδικά όταν ο Αντώνης κάνει την κίνηση να ρωτήσει έναν άλλον ταξιτζή, ο Ραφαήλ κάτι του λέει στα ρωσικά και ο άλλος κάνει πίσω. Νιώθοντας εγκλωβισμένοι αποφασίζουμε τελικά να μας πάει σε ένα ξενοδοχείο στο Μινβόντι. Οι υπόλοιποι της ομάδας θα έφταναν την επόμενη μέρα το μεσημέρι με τρένο στο Μινβόντι οπότε βόλευε να μέναμε εκεί το βράδυ.

Μπαίνουμε στο lada του Ραφαήλ με τα φιμέ τζάμια ενώ νιώθουμε και μια μικρή ανασφάλεια για το που μπορεί να μας πάει. Μας λέει πως στα 10 χρόνια που μεταφέρει ορειβάτες στο Elbrus, είμαστε οι πρώτοι Έλληνες που παίρνει. Μα και βέβαια μιας και σχεδόν κανένας Έλληνας δεν ήταν τόσο τρελός να κάνει αυτό το ταξίδι μόνος του! Φτάνουμε στο ξενοδοχείο και παίρνουμε ένα δωμάτιο και αφού αφήνουμε τα πράγματα, ο Ραφαήλ μας πάει μια μικρή βόλτα στην πόλη και μας δείχνει και τα εστιατόρια για να φάμε. Αποδεικνύοντας πως ο Ρώσος ταξιτζής είναι πολυμήχανος και χωμένος παντού φτάνει ακόμα και στο σημείο να μας προτείνει να μας φέρει πόρνες στο δωμάτιο ενώ προσφέρεται και να έρθει να μας μαζέψει σε περίπτωση που χαθούμε μέσα στην πόλη!

(Μινβόντι)

Παρ’ όλα αυτά τελικά αρχίζω να καταλαβαίνω ότι εμείς τρομάζουμε κάπως υπερβολικά με τις εκδηλώσεις των Ρώσων, όπως και εχθές με τον Dima. Όταν μας πήγαινε από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο σκεφτόμουν ότι και να μας πήγαινε σε ένα χωράφι και να μας έκλεβε και να μας σκότωνε μετά κανένας δεν θα έπαιρνε χαμπάρι τίποτα. Όταν όμως κάθεσαι και το σκέφτεσαι εκ των υστέρων με περισσότερη ψυχραιμία καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι Οι Ρώσοι φαίνονται ομολογουμένως πιο άγριος λαός από εμάς και αρκετά σκληραγωγημένος: ιδίως σήμερα με τις ισχύουσες οικονομικές συνθήκες προσπαθούν και αυτοί να βγάλουν κέρδος από παντού για να επιβιώσουν. Εδώ το κάνουμε εμείς στην Ελλάδα δεν θα το κάνουν αυτοί που μετά την πτώση του κομμουνισμού τα δεδομένα έχουν αλλάξει για αυτούς κατά πολύ και περισσότερο προς το κακό;

Τελικά πηγαίνουμε με τον Αντώνη σε ένα mini market και αγοράζουμε το πρωινό μας, κάτι γιαούρτια, κάτι κρουασάν 7 days που βρήκαμε (!!!) και μπύρες. Γυρνάμε στο ξενοδοχείο και πίνουμε τις μπύρες, την ακούμε γιατί περιέχουν και 10% αλκοόλ, ενώ η σκέψη να κάνουμε ένα ζεστό μπάνιο δεν υλοποιείται μιας και μας κόβουν την παροχή νερού στο δωμάτιο. Ώρα για ύπνο.

(Ρώσικη Μπύρα)

Κυριακή 3/8/08 Μινβόντι – Cheget

Τηλεφωνικό ξύπνημα από τον Ραφαήλ το πρωί ο οποίος μάλλον μας έβλεπε στον ύπνο του σαν ανθρωπόμορφους κουμπαράδες προφανώς!!. Κλείνουμε ραντεβού να έρθει να μας πάρει στις 12 από το ξενοδοχείο ενώ κανονίζουμε και το mini bus το οποίο θα μας πάει στους πρόποδες του Elbrus να έρθει στον σταθμό των τρένων γύρω στις 12:30 που θα φτάσουν και οι υπόλοιποι της ομάδας.

Πάμε με τον Αντώνη μια βόλτα στην πόλη, περνάμε από μια υπαίθρια αγορά σαν τη δική μας λαϊκή και καταλήγουμε σε ένα super market όπου αγοράζουμε και άλλα τρόφιμα για το πρωινό μας. Όταν η ώρα πάει 12 κατεβάζουμε τα πράγματα ενώ έρχεται και ο Ραφαήλ με το lada του και μας πάει στον σταθμό των τρένων, κάνοντας και έναν κύκλο για να μας δείξει ότι ο σταθμός είναι μακριά .και να μας ζητήσει περισσότερα λεφτά! Στον σταθμό πιάνουμε και μια συζήτηση για την Ρωσία και μας λέει ότι έχει σπουδάσει management αλλά τα λεφτά που δίνουν οι εταιρείες είναι τρίχες μπροστά σε αυτά που βγάζει όντας ταξιτζής/προαγωγός/ξεναγός!

(Μινβόντι)

(Μινβόντι)

(Μινβόντι)

Στην 1 το μεσημέρι φτάνουν και οι υπόλοιποι της παρέας και η χαρά όλων μας είναι μεγάλη που όλη η ομάδα είναι μαζί. Παίρνουμε το mini bus το οποίο είχαμε εκμισθώσει για 4000 ρούβλια (110€ περίπου) μέχρι το Elbrus και ενώ πιστεύαμε ότι θα μας πήγαινε στο βουνό μας πάει σε ένα βουλκανιζατέρ να αλλάξει λάστιχα! Εκεί αφού περιμένουμε σχεδόν 2 ώρες (οι ρώσοι ακόμα και σε δικιά τους επιχείρηση δουλεύουν σε ρυθμούς ελληνικού δημοσίου) και μετά από απειλές και τσακωμούς πάντα στην νοηματική γλώσσα αναχωρούμε επιτέλους για το Cheget το οποίο είναι ένα από τα χωριά στους πρόποδες του Elbrus.

(αλλάζοντας λάστιχα)

Και πάλι η οδήγηση είναι εφιαλτική. Στον δρόμο συναντάμε αγελάδες μέσα στην μέση του δρόμου και ο οδηγός δεν κόβει καθόλου ταχύτητα καθώς τις προσπερνά ενώ ταυτόχρονα μας περηφανεύεται ότι είναι ο Schumacher! Στην διαδρομή προσπερνάμε και πολλά σημεία ελέγχου της αστυνομίας.

Με το που μπαίνουμε στην κοιλάδα Baksan η οποία σχηματίζεται από το ποτάμι Baksan το οποίο πηγάζει από τον Καύκασο, το τοπίο γίνεται αλπικό. Τα σπίτια στο πλάι του δρόμου έχουν ξεχωριστό στυλ (καυκάσιο) το οποίο δίνει μια πολύ πιο όμορφη νότα δίπλα στις τεράστιες πολυκατοικίες.

(Ποταμός Baksan)

Μετά από 2:30 ώρες περίπου φτάνουμε στο Cheget. Άλλο ένα επικίνδυνο σκέλος του ταξιδιού λόγω οδήγησης βγήκε εις πέρας. Βρίσκουμε ένα πολύ όμορφο ξενοδοχείο και πάμε στην αγορά η οποία μοιάζει με παζάρι για να αγοράσουμε τα τρόφιμα που θα χρειαστούμε για το βουνό. Αγοράζουμε και από ένα μαγαζί τα ορειβατικά γκαζάκια που χρειαζόμασταν και είμαστε έτοιμοι για φαγητό.

(Cheget)

Επισκεπτόμαστε ένα εστιατόριο με παραδοσιακά κεμπάπ και σαζλί. Πίνουμε και αρκετές μπύρες οι οποίες κάνουν την αναχώρηση ακόμη πιο δύσκολη. Όλοι έχουμε να ανταλλάξουμε ιστορίες και εμπειρίες από αυτές τις 2 μόνο μέρες της παραμονής μας στην Ρωσία. Στο τέλος αποφασίζουμε και για το πρόγραμμα της ανάβασης μας το οποίο θα ξεκινά από τα 2200μ στο Terskol και παίρνοντας το μονοπάτι της κλασσικής ρωσικής διαδρομής θα φτάναμε στο Pruit στα 4150μ.

(Τρώγοντας κεμπάπ και πίνοντας μπύρες)

Το βράδυ γύρω στις 21:30 γυρνάμε στα δωμάτια, φτιάχνουμε τα σακίδια μας για την επόμενη μέρα και πέφτουμε για ύπνο στα υπέροχα κρεβάτια.

Ξυπνήσαμε στις 7:30 και αφού βάλαμε και τα τελευταία πράγματα στα σακίδια φάγαμε ένα υπέροχο πρωινό. Η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου ήταν παρεμπιπτόντως πολύ καλή και μας έδειξε πραγματική φιλοξενία. Γύρω στις 9 είμαστε έτοιμοι για να αντιμετωπίσουμε το τέρας της ρωσικής γραφειοκρατίας και να κάνουμε το visa registration το οποίο επιβάλλεται μιας και θα παραμείνουμε τόσες μέρες εδώ.

(Πρωϊνή αναχώρηση)

Φορτωνόμαστε τα σακίδια βρίζοντας από μέσα μας για το βάρος τους και προσπαθώντας να βρούμε ποιο είναι το πιο βαρύ (ο Δημήτρης πρέπει να κέρδισε)! Περπατάμε 3 χλμ περίπου και φτάνουμε στο Terskol, το κεντρικό χωριό, και πάμε κατευθείαν στο ταχυδρομείο για τα γραφειοκρατικά. Το τι επακολούθησε εκεί ούτε σε ελληνική εφορία δεν θα το συναντήσεις. Να μην μιλάει κανένας αγγλικά, τα χαρτιά που έπρεπε να συμπληρώσουμε να είναι όλα στα ρωσικά και να πρέπει να τα συμπληρώσουμε με σλάβικους χαρακτήρες! Στο τέλος έφαγε και ο Κύριλλος το κράξιμο του για την απόφασή του να τους φτιάξει και δικό τους αλφάβητο! Με την βοήθεια διαφόρων μετά από 2:30 ώρες μπορέσαμε να τελειώσουμε και να είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση. Φορτώσαμε και με νερό (=περισσότερο βάρος) τα σακίδια και ξεκινάμε στις 12:40.

(προς το Terskol)

(Γραφειοκρατία - Ορειβασία = 1 -0)

Το μονοπάτι ξεκινάει από το Terskol σε καταπράσινα λιβάδια τα οποία θυμίζουν και την κοιλάδα του Chamonix. Γύρω είναι περιτριγυρισμένο το μέρος με απότομες και επιβλητικές κορυφές σχεδόν βελόνες ενώ στην μέση αυτών βρίσκεται το Elbrus με διαφορετική μορφολογία αφού είναι ανενεργό ηφαίστειο. Το μονοπάτι είναι φαρδύ σαν χωματόδρομος και κερδίζει ύψος πολύ απότομα. Στόχος μας είναι να φτάσουμε στο Ice Camp το οποίο είναι στην βάση του παγετώνα του Elbrus στα 3600.

(Το μονοπάτι προς το Observatory)

(Το μονοπάτι προς το Observatory)

Στις 16:00 θα φτάσουμε στο Observatory στο οποίο θα κάνουμε διάλειμμα.

(το Observatory)

Μετά ξεκινάμε για το ice camp με πιο αργό βήμα μιας και το υψόμετρο αρχίζει να μας επηρεάζει και το τοπίο έχει γίνει πια βραχώδες χωρίς ίχνος πρασίνου ενώ βλέπουμε και τις πρώτες χιονούρες.

Γύρω στις 18:00 φτάνουμε σε κάτι που μοιάζει με καλύβα στα 3200μ, στο οποίο έχουν καταφύγει και κάποιοι Ρώσοι ορειβάτες οι οποίοι μας λένε ότι το ice camp απέχει γύρω στην μία ώρα. Μας λένε ότι είχαν προσπαθήσει για την κορυφή την προηγούμενη μέρα αλλά ο καιρός ήταν πολύ κακός και γύρισαν πίσω. Αποφασίζουμε να κατασκηνώσουμε εκεί γιατί σε λίγο θα αρχίσει να βραδιάζει και βλέπουμε και τον καιρό να κλείνει. Το μέρος είναι ιδανικό για κατασκήνωση μιας και έχει και νερό αλλά και ήταν και προστατευμένο. Στήνουμε τις σκηνές μας και ετοιμάζουμε το βραδινό μας. Βγάζουμε και κάποιες φωτογραφίες και γύρω στις 20:30 πέφτουμε για ύπνο. Στην αρχή ο ύπνος δεν ερχόταν αλλά αφού γέμισα τον οργανισμό μου με αρκετό νερό προσαρμόστηκε και κοιμήθηκα φυσιολογικά ενώ ακούγαμε και τις πρώτες σταγόνες της βροχής να πέφτουν στην σκηνή.

(To camp μας στα 3200μ)

(μαγειρεύοντας στο camp)

(Όλη η ομάδα)

Τρίτη 5/8/08 - 3200μ προς Ice Camp (3600μ)

Βρέχει από το βράδυ συνέχεια και είμαστε αποκλεισμένοι μέσα στις σκηνές. Κοιμόμαστε και ξανακοιμόμαστε, συζητάμε, φωνάζουμε για να μας ακούσουν στην διπλανή σκηνή, στην οποία Κώστας και Μαρούσα έχουν επιδοθεί σε ένα ποτ πουρί τραγουδιού. Γύρω στις 12 η βροχή σταματάει και πολύ γρήγορα αποφασίζουμε να μαζέψουμε τα πράγματα και να μετακομίσουμε μέσα στην καλύβα που τουλάχιστον θα έχουμε μεγαλύτερη ελευθερία κινήσεων. Μαζεύουμε τις σκηνές και τα πράγματα και μπαίνουμε μέσα οπού για να περάσει η ώρα, φτιάχνουμε τσάι, ακούμε τον Κώστα να τραγουδά και ευχόμαστε να σταματήσει η βροχή. Έχουμε έτοιμα τα πράγματα μας για να φύγουμε σε περίπτωση ανοίγματος του καιρού. Σε κάποια στιγμή έρχεται και στην καλύβα ένας ηλικιωμένος με άλλες 2 γυναίκες της ηλικίας του που είχαν έρθει για περπάτημα και μας λένε ότι η καλύβα ήταν σταθμός πρώτων βοηθειών στην περίοδο του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, όταν Ρώσοι και Γερμανοί πολεμούσαν στα βουνά του Καυκάσου.

(H καλύβα στα 3200μ)

(Μετακομίζοντας μέσα στην καλύβα)

Στο τέλος από την βαρεμάρα μας εγώ, ο Αντώνης και ο Δημήτρης αποφασίζουμε να βγούμε μέσα στην βροχή και να πάμε προς το ice camp για να το δούμε. Μετά από 30 λεπτά και ενώ πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να είμαστε μακριά από αυτό αποφασίζουμε να γυρίσουμε πίσω γιατί η βροχή έχει σταματήσει ενώ ο καιρός ανοίγει κατά πολύ από την μεριά που φυσάει (δυτικά). Γυρνάμε πίσω , βρίσκουμε και τους άλλους και πρώτοι ξεκινούν ο Κώστας και η Μαρούσα που είναι πιο φρέσκοι και μετά από ένα 15λεπτο ξεκούρασης ξεκινάμε και εμείς.

Στις 18:30 φτάνουμε σε μια άλλη καλύβα- καταφύγιο στα 3630μ ενώ το ice camp είναι 20μ παραπάνω. Η χαρά μας μεγάλη και το ηθικό μας ανεβαίνει όταν αντικρίζουμε για πρώτη φορά τις δίδυμες κορυφές του Elbrus. Φαίνονται τόσο κοντά αν και είναι τόσο μακριά.

(η καλύβα λίγο πριν το Ice Camp στα 3600μ)

(πρώτη εικόνα του Elbrus με τις κορυφές του)

Στην καλύβα θα γνωρίσουμε και μια οικογένεια Ρώσων ορειβατών οι οποίοι είχαν αποκλειστεί και αυτοί λόγω βροχής. Ο πιο νέος από αυτούς είναι ο Antrey, 19 χρονών με πολλές δύσκολες κορυφές στο βιογραφικό του, ενώ αυτός και η μητέρα του μιλάνε πολύ καλά αγγλικά και είναι πολύ φιλικοί. Ο Antrey μας δίνει και κάποιες κατευθύνσεις για την αυριανή μας πορεία στον παγετώνα για να αποφύγουμε τις crevasse. Αφού φάγαμε για βράδυ βγάλαμε φωτογραφία τις μαγικές κορυφές όπως την διπλή της Ushba οπού μία μία σβήνει καθώς πέφτει ο ήλιος. Κοιμόμαστε μέσα στην καλύβα χωρίς να χρειαστεί να ανοίξουμε τις σκηνές. Όλο το βράδυ έχω έναν έντονο πόνο στο στομάχι λόγω υψομέτρου.

(Δύση του ηλίου από το Ice Camp στα 3600μ)

Τετάρτη 6/8/08 - Ice Camp προς Pruit (4100μ)

Ξύπνημα στις 7:30 και πρωινό μαζί με τους Ρώσους. Ετοιμάζουμε τα πράγματα και αναχωρούμε. Στις 9:30 είμαστε στην αρχή του παγετώνα, το ice camp, στο οποίο υπάρχει άλλη μια καλύβα – καταφύγιο (ice camp). Σημειωτέον ότι όλες αυτές οι καλύβες που συναντήσαμε δεν υπήρχαν στους χάρτες. Φοράμε τα κραμπόν μας και μπροστά μπαίνει ο Antrey αφού έχει διασχίσει τον παγετώνα αρκετές φορές. Οι περισσότερες crevasse είναι κλειστές λόγω της χιονόπτωσης αλλά και αυτές που είναι ανοικτές είναι αρκετά εμφανείς και όχι τόσο μεγάλες σαν αυτές στις Άλπεις. Κατά την διάρκεια της πορείας μας θα περάσει και από πάνω μας ένα ρωσικό στρατιωτικό ελικόπτερο, φουλ εξοπλισμένο με πυραύλους κτλ. Οι περισσότεροι σκεφτήκαμε ότι μάλλον κάνουν κάποια άσκηση (που να ξέραμε!).

(Το Ice Camp στα 3650μ)

(προς το Pruit)

Στις 12:30 θα φτάσουμε στο Pruit στα 4100 και θα στήσουμε τις σκηνές μας 50 μέτρα πιο πάνω. Είμαι αρκετά κουρασμένος και λόγω υψομέτρου τα πάντα μου φαίνονται δύσκολα. Επειδή φυσάει αρκετά αποφασίζουμε να μαγειρέψουμε μέσα στις σκηνές. Φτιάχνουμε τα γνωστά μας τορτελίνια με τον Αντώνη, ο οποίος νιώθει άρρωστος με πυρετό. Αφού βάλαμε το θερμόμετρο θα δούμε ότι έχει μόνο κάτι δέκατα. Το υψόμετρο έχει αρχίσει να μας δείχνει τα δόντια του. Μηδέν όρεξη και μηδέν ενέργεια.

(μαζεύοντας νερό από τον παγετώνα)

Αποφασίζουμε την επόμενη μέρα να ξυπνήσουμε στις 2 και να πάμε μέχρι τα Pastuckhov για εγκλιματισμό. Tα Pastuckhov είναι κάποια βράχια στην διαδρομή για την κορυφή τα οποία ξεκινούν από τα 4650 μέχρι τα 4800μ. Ξαπλώνουμε στους υπνόσακούς μας γύρω στις 19:30 και προσπαθούμε να κοιμηθούμε. Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ καθόλου λόγω άγχους και του πολύ έντονου πια πόνου στο στομάχι μου. Γύρω στις 11:30 με παίρνει ο ύπνος και κοιμάμαι ανά διαστήματα των 15 λεπτών. Είναι τόσο βαρύς ο ύπνος που ενώ κοιμάμαι για 10 λεπτά νομίζω ότι έχω αποκοιμηθεί για ώρες.

Ξυπνάμε στις 2 με τον Αντώνη και φτιάχνουμε το πρωινό. Ο Αντώνης μου λέει ότι νιώθει αρκετά άρρωστος και δεν μπορεί να κάνει πολλά. Λιώνω το χιόνι για να φτιάξω το τσάι και τρώμε και κάτι στα γρήγορα. Ο Κώστας μας λέει ότι δεν υπάρχει ορατότητα και θα περιμένουμε μέχρι να καλυτερεύσει. Πέφτουμε πάλι στους υπνόσακούς μας και περιμένουμε. Γύρω στις 3 παρά ακούμε τον Κώστα να φωνάζει ότι ο καιρός άνοιξε και μπορούμε να ξεκινήσουμε. Με πολύ γρήγορες και σχεδόν μηχανικές κινήσεις ετοιμαζόμαστε, φοράμε εξοπλισμό και πάμε στο κεντρικό δρόμο προς τα Pastuckhov. Δίπλα μας περνάνε συνεχώς τα snowcat – latrack γεμάτα με ορειβάτες που μεταφέρουν μέχρι τα Pastuckhov για να γλιτώσουν τα 300-400 μέτρα υψομετρικής.

Με αργό ρυθμό πηγαίνουμε και εμείς προς τα 4800 με στόχο τον εγκλιματισμό εκεί. Στην διάρκεια της ανάβασης ο Αντώνης μας δηλώνει ότι νιώθει πολύ άρρωστος με πυρετό και δεν μπορεί να συνεχίσει. Αποφασίζει να κατέβει στις σκηνές και μαζί του πάει και ο Δημήτρης γιατί δεν έχει ξημερώσει ακόμη. Δίνουμε ραντεβού με τον Δημήτρη στα Pastuckhov. Εγώ μαζί με τον Κώστα και την Μαρούσα συνεχίζουμε προς τα πάνω.

Η ώρα είναι 5 και αρχίζει να ξημερώνει καθώς φτάνουμε στα Pastuckhov. Οι κορυφές γύρω μας αρχίζουν και φωτίζουν με το χρυσαφί τους χρώμα. Ο καιρός αν και είναι ανοικτός φυσάει αρκετά αλλά σε διαστήματα, οπότε φοράμε και τις μπαλακλάβες μας. Συνεχίζουμε μέχρι το τέλος των Pastuckhov στα 4800μ όπου κάνουμε μια μικρή σύσκεψη για το τι θα κάνουμε. Αποφασίζουμε μιας και ο καιρός είναι αρκετά καλός να κάνουμε μια προσπάθεια για την κορυφή. Ειδικά εγώ που με πονούσε το στομάχι μου το βράδυ σκέφτομαι ότι όσο πιο γρήγορα κατέβω τόσο το καλύτερο για μένα. Μπαίνω πρώτος γιατί έχω πιο γρήγορο και σταθερό βήμα και συνεχίζουμε προς τα πάνω. Μια τεράστια ανηφόρα που δεν έχει τελειωμό. Είμαστε και οι τελευταίοι που ανεβαίνουμε προς τα πάνω γιατί έχουμε ξεκινήσει αργά για μέρα κορυφής.

(Ξημέρωμα στα Pastuckhov - 3750μ , διακρίνεται η Ushba)

(H σκιά του Elbrus πάνω στην γη)

Στα 5000μ τους περιμένω για να τους πω ότι έχουμε ξεπεράσει πια το Mont Blanc σε ύψος. Η ανάβαση έχει γίνει πια πολύ κουραστική. Η σύσταση του αέρα περιέχει το μισό οξυγόνο πια και λαχανιάζουμε συνέχεια. Για να απασχολήσω το μυαλό μου και να μην σκέφτομαι αρνητικά, βάζω σημάδια – στόχους ανά 4-5 μέτρα τα πορτοκαλί σημαιάκια που έχει η διαδρομή ή διάφορα χαρακτηριστικά σημεία με χιόνι και όταν φτάνω σε αυτά κάνω διάλειμμα για καμιά 10αριά ανάσες! Στα 5200μ σταματάω και πάλι και γράφω στο χιόνι “5200” αρκετά βαθιά για να μην το θάψει ο αέρας γρήγορα και να το δουν τα παιδιά που ακολουθούν. (Σημ. ποτέ δεν τους ρώτησα άμα το είδαν)

(Ο Κώστας με την Μαρούσα στα 5000μ)

(τραβερσάροντας την Elbrus East στα 5200μ)

(πηγαίνοντας προς το διάσελο στα 5400μ)

Στις 10:40 φτάνω στην τραβέρσα στα 5400μ περίπου οπού για πρώτη φορά η κλίση οριζοντιοποιείται και σχεδόν αποκτάει αρνητική κλίση. Περιμένω να με φτάσει ο Κώστας και η Μαρούσα. Όταν φτάνουν μου λένε ότι τους έχει επηρεάσει αρκετά το υψόμετρο και δεν ξέρουν άμα θα συνεχίσουν. Τους πείθω να έρθουν μέχρι το διάσελο, να κάνουμε διάλειμμα και να φάμε κάτι και μετά να αποφασίσουν. Φτάνουμε στο διάσελο στα 5416μ και βλέπουμε την τελευταία πλαγιά – ανηφόρα που πρέπει να ανέβουμε τα τελευταία 220μ περίπου. Κάνουμε διάλειμμα ενώ τρώμε σοκολάτες και πίνουμε νερό. Ο Κώστας με την Μαρούσα αποφασίζουν να γυρίσουν πίσω γιατί το υψόμετρο τους έχει επηρεάσει αρνητικά και δεν νιώθουν ασφαλείς να το ανέβουν. Η αλήθεια είναι πως μετά από τόσες ώρες ανάβαση θα περίμενες κάτι πιο ομαλό! Κάνω κάποιες προσπάθειες να τους μεταπείσω αλλά μάταια. Αποφασίζω να πάω μόνος μου και να ακολουθήσω 3 Ρώσους που είναι πιο μπροστά.

Η κλίση για την δυτική κορυφή του Elbrus είναι αρκετά μεγάλη και σχεδόν φτάνει τις 40 μοίρες. Αποφασίζω να μην βγάλω το πιολέ μου αλλά να συνεχίσω να χρησιμοποιώ τα μπατόν μου μιας και το χιόνι είναι σε καλή κατάσταση και νιώθω αρκετή σιγουριά όταν πατάω. Τελειώνει η ανηφόρα και φτάνω σε ένα επίπεδο μέρος στο μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου και που στο τέλος του βρίσκεται η κορυφή μετά από μια μικρή ανηφόρα 15μ.

(λίγο πριν την κορυφή)

13:11 Είμαι στην κορυφή του Elbrus στα 5642μ στην πιο υψηλή κορυφή της Ευρώπης και του Καυκάσου!

(στην κορυφή της Ευρώπης στα 5642μ)

Η ευτυχία σε συνδυασμό με την ευφορία που αρχίζω να νιώθω από το υψόμετρο είναι μεγάλη. Η κορυφή δεν είναι και τόσο μεγάλη όσο φαίνεται στις φωτογραφίες. Βλέπεις τα σύννεφα να είναι πιο κάτω σου και μόνο οι κορυφές άνω των 3500μ να προβάλουν. Οι Ρώσοι που ανέβαιναν μπροστά μου με βγάζουν φωτογραφίες και εγώ τους βγάζω με τις δικές τους φωτογραφικές. Φυσάει και αρκετά και δεν μπορείς να κάτσεις αρκετή ώρα στην κορυφή. Το ρολόι μου γράφει ότι έχουμε -16 ˚C εξαιτίας του ανέμου. Μετά από ένα τέταρτο στην κορυφή αποφασίζω να κατέβω. Βάζω το πιολέ μου στο ένα χέρι και στο άλλο κρατώ το μπατόν. Κατεβαίνω με ιδιαίτερη προσοχή μιας και ευφορία από το υψόμετρο με έχει επηρεάσει αρκετά.

(κατεβαίνοντας από την κορυφή)

Φτάνω στο διάσελο οπού φτάνουν και άλλα γκρουπ ορειβατών από κάτω ενώ η ώρα είναι 2 περίπου. Δεν ξέρω άμα θα κάνουν κορυφή ή το κάνουν για εγκλιματισμό αλλά εγώ αποφασίζω να κατέβω γρήγορα κάτω γιατί βλέπω μακριά τον καιρό να κλείνει. Στην κατάβαση μου σταματώ κάποια στιγμή για να ξεκουραστώ και κάθομαι για λίγο κάτω. Εκεί νιώθω τα μάτια μου να κλείνουν και να θέλω να κοιμηθώ. Η κούραση αρχίζει να βγαίνει. Εκεί που νόμιζα ότι ήμουνα μόνος μου ξαφνικά κατάλαβα ότι με ακολουθεί ένας από τους Ρώσους που βρίσκονταν πριν μαζί μου στην κορυφή. Κατάλαβα επίσης ότι πρέπει να συνεχίσω και να μην κάτσω να ξεκουραστώ καθόλου γιατί μετά την ανάβαση το να κάτσεις έστω και για λίγο ενέχει πάντα τον κίνδυνο να αποκοιμηθείς κάτι το οποίο μπορεί να αποβεί και θανατηφόρο σε τέτοιο υψόμετρο. Δεν είμαι σίγουρος αν ο Ρώσος συνορειβάτης κατέβηκε από την κορυφή για μένα επειδή είδε πως ήμουνα μόνος μου πάντως όπως και να’χει με βοήθησε πάρα πολύ το να ξέρω ότι ήταν κάποιος μαζί μου.

Ο καιρός αρχίζει και κλείνει και το Pruit αρχίζει να μην φαίνεται. Στα Pastuckhov ο Ρώσος με αποχαιρετά γιατί η σκηνή του βρίσκεται εκεί. Το μέρος είναι γεμάτο από ορειβάτες και σκιέρ που κάνουν εγκλιματισμό και νιώθω μια ασφάλεια για να κάνω επιτέλους ένα διάλειμμα. Όταν κατεβαίνω και τα τελευταία 500 μέτρα και φτάνω στο Pruit, η ομίχλη έχει σκεπάσει τα πάντα και δεν φαίνεται σχεδόν τίποτα. Οι σκηνές μας είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν αφού τις κρύβουν τα βράχια και η ομίχλη. Παίρνω τηλέφωνο την Μαρούσα αλλά το κινητό της είναι κλειστό. Κάθομαι σε ένα βράχο και περιμένω μήπως και δω κανένα σημάδι σε κανέναν βράχο αφού δεν υπάρχει κίνδυνος εκεί μιας και το μέρος είναι γεμάτο κόσμο. Το αλτιμετρό μου, μου λέει ότι οι σκηνές είναι περίπου σε αυτό το υψόμετρο. Σε ένα μικρό άνοιγμα διακρίνω ένα μνημείο το οποίο είναι για τους πεσόντες Ρώσους κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου (η κορυφή άλλαξε 3 φορές σημαία τότε) στην κορυφή ενός βράχου στο οποίο θυμόμουν ότι είχαμε κατασκηνώσει στην βάση του. Κατευθύνομαι προς τα εκεί και βρίσκω τις σκηνές. Σωριάζομαι έξω από την σκηνή πάνω στο χιόνι από την κούραση και βάζω μια φωνή στα παιδιά. Έρχονται έξω και με συγχαίρουν για την κορυφή ενώ με ενημερώνουν ότι ο Αντώνης κατέβηκε στο Cheget γιατί δεν ένιωθε καλά. Μου φέρνουν και λίγο φαγητό και με τα χίλια ζόρια προσπαθώ να φάω. Παίρνω και τηλέφωνο τους δικούς μου να τους ενημερώσω ότι κατέβηκα και μετά καταρρέω μέσα στην σκηνή.

Βίντεο από την ανάβαση

Το βράδυ ο ύπνος μου ήταν στ’ αλήθεια εφιαλτικός. Το στομάχι μου με πονούσε υπερβολικά και έκανα εμετό δύο φόρες (τα μεθεόρτια της κορυφής!) Το βράδυ γύρω στη 1:00 χαιρέτησα και τον Δημήτρη που μαζί με 2 άλλους Ρώσους θα προσπαθούσε για την κορυφή. Στην σκηνή κάνει περισσότερο κρύο τώρα που είμαι μόνος μου. Κοιτάω την ώρα συνέχεια και εύχομαι να περάσει γρήγορα για να ξημερώσει και να κατέβω. Στις 6 ξυπνάνε και ο Κώστας με την Μαρούσα και τους λέω ότι θα κατέβω στο Cheget για να νιώσω καλύτερα. Η Μαρούσα μου λέει ότι θα κατέβει και αυτή μαζί μου κάτω ενώ ο Κώστας θα περιμένει τον Δημήτρη για να κατέβουν μαζί. Καθώς μαζεύουμε τα πράγματα η οικογένεια των Ρώσων μας λέει ότι θα κατέβουν και αυτοί κάτω οπότε θα πάμε όλοι μαζί. Ο Antrey μαζί με άλλον έναν ξεκίνησαν στις 9 το βράδυ για να κατασκηνώσουν στο διάσελο της κορυφής αλλά ο τρομερός αέρας εκεί τους εμπόδισε να στήσουν την σκηνή και μαζί με τις άλλες συνέπειες του υψομέτρου, τους έκαναν να γυρίσουν πίσω.

(ξεστήνοντας τις σκηνές από το camp μας στα 4200μ)

(ο Κώστας κάνει την ανάγκη του στην αυτοσχέδια τουαλέτα των ρώσων με θέα το Elbrus)

(το "πάρτυ" που πήγαμε πριν φύγουμε)

(φεύγοντας μαζί με την οικογένεια των Ρώσων)

Γύρω στις 9 έχουμε μαζέψει τις σκηνές και έχουμε φορτωθεί και τα πραγματά μας και ξεκινάμε για τα barrels στα 3900μ όπου βρίσκονται και τα lift. Αν και η διαδρομή είναι πάρα πολύ εύκολη σε χιόνι πατημένο από τα snowcat, από την κούραση μου και την αφαγία δεν μπορώ να κάνω ούτε λίγα μέτρα. Στις 9:30 φτάνουμε στα lift τα οποία μας είναι γνωστά από το internet. Κλασσικά οι ρώσοι τουρίστες στην ουρά μας προσπερνάνε και κάποιοι άλλοι μας σπρώχνουν για να περάσουν μπροστά μας! Και όχι μόνο εμάς αλλά γενικά όλους τους ορειβάτες! Για την πληρωμή δεν υπάρχει ζήτημα! Στην Ρωσία δεν υπάρχουν σταθερές τιμές για όλους. Σε βλέπει ο εισπράκτορας και ανάλογα με το πως θα σε κόψει θα σε χρεώσει και αντίστοιχα. Πάλι καλά που είχαμε και τους ρώσους φίλους μας και μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Τα lift μας κατεβάζουν στο χωριό Azau στα 2300μ οπού ένας φίλος-οδηγός των ρώσων μας πάει μέχρι το Cheget και γλυτώνουμε τα 5 χλμ περπάτημα και κανονίζουμε να φύγουμε όλοι μαζί προς το Μινβόντι για να μας έρθει πιο φτηνά το ταξί άμα προλάβουν και κατέβουν οι άλλοι.

(τα barrels στα 3900μ)

(τα lift)

(το lift προς το Azau )

Φτάνουμε στο δωμάτιο όπου μας υποδέχεται ο Αντώνης. Μας ενημερώνει και για τον πόλεμο που έχει ξεκινήσει αλλά λόγω της γλώσσας δεν μπόρεσε να καταλάβει και πολλά Μετά από λίγο αρχίζουν και τα τηλεφωνήματα από Ελλάδα λόγω των βομβαρδισμών που δείχνουν όλη τη μέρα τα κανάλια. Κάνουμε μπάνιο μετά από τόσες μέρες και ξεκουραζόμαστε. Ο Αντώνης με την Μαρούσα πάνε για φαγητό ενώ για μένα που την έχω πέσει για ύπνο μου φέρνουν κοτόπουλο με ρύζι αλλά ακόμη και αυτά κατεβαίνουν δύσκολα. Νυχτώνει και τα παιδιά στο βουνό δεν έχουν επικοινωνήσει ακόμη μαζί μας. Ο Αντώνης με την Μαρούσα συνεχίζουν το βράδυ έξω για βότκες μαζί με έναν ρώσο αστυνομικό της δίωξης ναρκωτικών τον οποίο είχε γνωρίσει ο Αντώνης το προηγούμενο βράδυ, ο οποίος τους μαθαίνει πως να πίνουν βότκα ενώ εγώ συνεχίζω να κάνω κούρα ύπνου μήπως και συνέλθω κάπως.

Σάββατο 9/8/08 - Cheget (2100μ) προς Pyatigorsk

Το πρωί ξυπνάμε αργά (γύρω στις 8:30) ενώ εγώ έχω συμπληρώσει πάνω από 15 ώρες ύπνου και αρχίζω να στρώνω επιδερμίδα!. Το στομάχι μου αν και το νιώθω καλύτερα με πονάει ο οισοφάγος και καταπίνω με δυσκολία. Αποφασίζω να μην κατέβω για πρωινό και ο Αντώνης μου φέρνει από το πρωινό λίγο τυρί με ψωμί. Ο Κώστας και ο Δημήτρης δεν έχουν κατέβει ακόμη αλλά γύρω στις 11 μας παίρνουν τηλέφωνο και μας λένε ότι κατέβηκαν και σε λίγη ώρα θα είναι στο ξενοδοχείο. Μαζεύουμε τα πραγματά μας για να είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση. Στο χωριό υπάρχει μια πολύ έντονη κινητικότητα η οποία μας ανησυχεί λιγάκι. Κόσμος καταφτάνει συνέχεια στο χωριό και επειδή κανένας δεν μιλάει αγγλικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι γίνεται με τον πόλεμο. Περισσότερη πληροφόρηση είχαμε από την Ελλάδα παρά στην Ρωσία. Πάντως οι ρώσοι δεν φαίνονται και πολύ αγχωμένοι με αυτό το γεγονός. Ίσως και η απειλή της εισβολής της Γεωργίας επί ρωσικού εδάφους να τους φαίνεται κάτι εξωπραγματικό.

Φτάνει και ο Δημήτρης πρώτος στο δωμάτιο. Μας ενημερώνει ότι ανέβηκε στην κορυφή και του δίνουμε συγχαρητήρια. Ο Κώστας φτάνει μετά από λίγο και αφού κάνουν και οι δυο τους μπάνιο και ετοιμαστούν, θα ψάξουμε για ταξί. Μετά από συνεννοήσεις με χέρια και πόδια βρίσκουμε έναν με mini-bus να μας γυρίσει πίσω με 3000 ρούβλια (82€) αυτή την φορά και αναχωρούμε στην 1 το μεσημέρι.

Ο δρόμος της επιστροφής είναι πάντα πιο γλυκός όταν γυρνάς από το βουνό μιας και ο στόχος σου έχει πραγματοποιηθεί. Ο οδηγός μας αν και οδηγεί αρκετά καλύτερα από τους προηγούμενους δεν αποφεύγει και αυτός να περνάει και να ξυρίζει τις αγελάδες που βόσκουν στην μέση του δρόμου. Στον δρόμο βλέπουμε και πομπές στρατιωτικών οχημάτων που κατευθύνονται στο μέτωπο το οποίο απέχει περίπου 200 χλμ από το Cheget που μέναμε.

Το μεσημέρι γύρω στις 3 φτάνουμε στο Pyatigorsk όπου θα χωρίσουμε και πάλι ως παρέα. Θα χαιρετηθούμε και θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας πίσω στην Ελλάδα καθώς εγώ με τον Αντώνη θα πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, καθώς και ο Δημήτρης μετά από λίγες μέρες ενώ η Μαρούσα με τον Κώστα θα συνεχίσουν το ταξίδι τους στην ασιατική ήπειρο.

Με τον Αντώνη θα μείνουμε στο Intourist Hotel, ένα τεράστιο ξενοδοχείο σοβιετικού τύπου και στην ρεσεψιόν θα μας υποδεχτεί η Έλενα, μια πόντια η οποία μιλάει πολύ καλά τα ελληνικά. Μας δείνει ένα δωμάτιο το οποίο είναι και το καλύτερο στο οποίο έχουμε μείνει στην Ρωσία. Αφού θα ξεκουραστούμε για λίγο, θα πάμε μια βόλτα στο κέντρο για να δούμε την πόλη. Το Pyatigorsk είναι μια πολύ όμορφη λουτρόπολη, μέσα στο πράσινο και στα πάρκα, γεμάτη με ελληνορωμαϊκά αγάλματα και αρχιτεκτονικές διακοσμήσεις ενώ έχει και στο κέντρο της το όρος Μασούκ στα 994μ. Ακόμη μας επιβεβαιώνεται μια πληροφορία που είχαμε από την Αθήνα ότι η πόλη είναι γεμάτη γυναίκες, αφού η πόλη μοιάζει λες και την έχουν εγκαταλείψει οι άντρες, λες και τους πήραν στρατό και συνέχεια βλέπεις στους δρόμους να περπατούν γυναικοπαρέες. Κρίμα που δεν είχαμε την ευκαιρία να ρωτήσουμε κάποιον ντόπιο εκεί να μας πει γιατί συμβαίνει αυτό. Πάντως σε όλες τις υπηρεσίες έβλεπες γυναίκες στην Ρωσία. Οι άντρες μαστίζονται από νεαρή θνησιμότητα (μέσος όρος ζωής γύρω στα 55) λόγω του αλκοολισμού ενώ ο μέσος όρος ζωής των γυναικών είναι 75! Πηγαίνουμε για φαγητό σε μια πιτσαρία και πεθαίνουμε στα γέλια όταν μας βάζει την υπόλοιπη από την λίγη πίτσα που μπόρεσα να φάω εγώ σε μια σακούλα του super market, έτσι χύμα για να την πάρουμε μαζί μας. Το απόγευμα αφού γυρίσουμε την πόλη και τραβήξουμε και αναμνηστικές -τουριστικές φωτογραφίες ακόμη και με τα αγάλματα του Λένιν που στοιχειώνουν ακόμη την πόλη, θα γυρίσουμε στο ξενοδοχείο. Εκεί θα διαπιστώσουμε ότι η τηλεόραση πιάνει BBC και θα είναι η πρώτη φορά που θα μπορέσουμε να καταλάβουμε και κάτι για τον πόλεμο. Εγώ θα την πέσω για ύπνο μιας και ακόμη νιώθω κουρασμένος ενώ ο Αντώνης στην νυχτερινή του βόλτα θα γνωρίσει άλλον έναν Έλληνα-πόντιο, τον κυρ. Αναστάση ο οποίος έχει ένα σουβλατζίδικο εκεί.

(το Pyatigorsk στην δύση του ηλίου)

Ημέρα αναχώρησης από την περιοχή του Καυκάσου. Θα πάμε στο κέντρο προς αναζήτηση πρωινού. Στην προσπάθειά μου να ζητήσω γάλα με την γλώσσα του σώματος κάνω σε παντομίμα ότι αρμέγω αγελάδα και η πωλήτρια πεθαίνει στα γέλια αλλά τελικά συνεννοούμαστε! Γυρνάμε στο δωμάτιο οπού βλέπουμε και λίγο τους Ολυμπιακούς αγώνες οι οποίοι έχουν ξεκινήσει. Στις 12 κάνουμε check out, αφήνουμε τα πραγματά μας σε κάτι lockers, και πάμε για μια τελευταία βόλτα στην πόλη. Καταλήγουμε σε μια μπυραρία ο Αντώνης να πίνει μπύρες και εγώ σαν ξενέρωτος ice tea (ελπίζω Αντώνη στην επόμενη αποστολή να πίνουμε μαζί μπύρες). Στον γυρισμό το μεσημέρι θα περάσουμε και από το σουβλατζίδικο του κυρ. Αναστάση για να φάμε. Εκεί θα μας πει ιστορίες για το πως ήρθε στην Ελλάδα και για την σύνταξη που παίρνει των 300€ του ΕΚΑΣ από το ελληνικό κράτος, ποσό που στην Ρωσία είναι πολύ αξιοσέβαστο άμα σκεφτεί κανείς ότι η μέση σύνταξη είναι μόνο 50€(!). Τέλος μας λέει ότι στην περιοχή του Pyatigorsk είναι καταγεγραμμένοι 3000 Έλληνες περίπου.

(ο Λένιν ακόμη και τώρα ψηλά για να επιτηρεί)

(ο κεντρικός δρόμος - πασαρέλα του Pyatigorsk)

(ο Αντώνης πίνει μπύρες μόνος του ενώ εγώ τσάι!)

Το απόγευμα στις 5 παρά θα πάρουμε ένα ταξί για να μας πάει στο αεροδρόμιο. Εκεί ο αστυνομικός στον έλεγχο εισόδου μας ζητάει τα hotel vouchers. Έλα που δεν έχουμε όμως! Του δίνω από την Μόσχα και μας κάνει νόημα ότι δεν είναι αυτά. Του δίνουμε τα VISA registration και ούτε αυτά του κάνουν. Βγάζω ότι χαρτιά έχω και δεν έχω από την τσάντα μου και του τα δίνω. Στο τέλος από την πολύ χαρτούρα φαίνεται ότι βαριέται και ότι δεν βγάζει άκρη και μας αφήνει να περάσουμε. Το κόλπο έπιασε! Το αεροδρόμιο του Μινβόντι είναι ένα από τα χειρότερα ενώ διαβάζω στον οδηγό του Lonely Planet ότι έχει ψηφιστεί και το χειρότερο στην Ρωσία από το BBC. Μέσα δεν έχει μαγαζιά αλλά κάποιοι έχουν στήσει πάγκους, κάτι σαν πλανόδιους και πουλάνε νερό, χυμούς κτλ. Δεν συζητώ για τα check in. Στην ουρά περιμένουμε αρκετοί ορειβάτες και μαζί και οι Ισπανοί που είχαμε γνωρίσει όταν είχαμε φτάσει. Είμαστε υπέρβαροι 2 κιλά, πράγμα περίεργο άμα σκεφτεί κανείς ότι στην Ελλάδα ήμασταν 2 κιλά λιγότερα ενώ είχαμε και πόσα τρόφιμα μαζί, κάτι που τώρα δεν έχουμε. Πάλι καλά δεν πληρώσαμε υπέρβαρο αν και ήμασταν προετοιμασμένοι για τα χειρότερα με τις ιστορίες που είχαμε ακούσει από την Ελλάδα. Επιβιβαζόμαστε στο αεροπλάνο και φτάνουμε κανονικά στην Μόσχα. Εκεί θα κοιμηθούμε μέσα στο αεροδρόμιο στις καρέκλες για να περιμένουμε την πτήση μας που αναχωρούσε νωρίς το πρωί.

(περιμένοντας στο αεροδρόμιο του Μινβόντι)

Δευτέρα 11/8/08 - Μόσχα – Αθήνα

Ξυπνάμε στο αεροδρόμιο από την φασαρία από τον κόσμο που έχει μαζευτεί πια αρκετός. Ακόμη και αυτές οι ώρες άβολου ύπνου ήταν ότι έπρεπε. Στις 7 πάμε για το check in και στις 9 αφού έχουμε προμηθευτεί τις βότκες μας από τα duty free μπαίνουμε στο αεροπλάνο για την επιστροφή στην πατρίδα. Στο αεροπλάνο θα συναντήσουμε και άλλα 3 άτομα από τον σπηλαιολογικό ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο, οι οποίοι είχαν πάει προς την λίμνη Baikal για να δούνε την έκλειψη και θα αρχίσουμε να ανταλλάσουμε τις εμπειρίες μας από την Ρωσία. Το μεσημέρι το αεροπλάνο θα προσγειωθεί κάτω από τον αττικό ουρανό και το ζεστό αεράκι που χαρακτηρίζει τα καλοκαίρια στην Ελλάδα θα μας καλωσορίσει. Αφού τελειώσουμε και με τα τελευταία διαδικαστικά του αεροδρομίου (διαβατήρια, βαλίτσες, κτλ) θα δοθεί και το τυπικό τέλος της πρώτης μας αποστολής υψηλού βουνού.

Επίλογος

Τα πράγματα που μας έμειναν από αυτό το ταξίδι ήταν πολλά γιατί βιώσαμε πολλά πρωτόγνωρα συναισθήματα. Το γεγονός ότι το διοργανώναμε μόνοι μας από την αρχή στην Αθήνα μέχρι και στο βουνό και αυτή η συνεχής ανάγκη να προσαρμόζεσαι γρήγορα σε καινούργιες καταστάσεις ήταν σημαντικό για μας για να μάθουμε αρκετά. Οι συνθήκες τόσο στο βουνό όσο και στις πόλεις της Ρωσίας άλλαζαν γρήγορα και έπρεπε πάντα να είμαστε έτοιμοι για την επόμενη κίνηση και να προγραμματίζουμε το όλο πρόγραμμα μας. Συνειδητοποίησα όμως πως παρά την κούρασή μας νιώθαμε όλοι πολύ περήφανοι όχι μόνο για την ανάβαση στην κορυφή αλλά και για το ότι καταφέραμε να ανταπεξέλθουμε σε κάθε εμπόδιο που συναντήσαμε στο ταξίδι αυτό. Το κόστος της αποστολής μας συνολικά ήρθε στα 1300€ πολύ λιγότερο από τις εμπορικές αποστολές. Το πιο επικίνδυνο κομμάτι ίσως ήταν οι μετακινήσεις μας με τα αυτοκίνητα τους. Κάθε φορά που μπαίναμε σε μεταφορικό μέσο, κάναμε και καμία προσευχή. Οι Ρώσοι έχουν ξεχωριστή ορειβατική παιδεία. Αυτά που ακούς ότι βγαίνουν στον χειρότερο καιρό ή ότι κάνουν επικίνδυνες διαδρομές, είναι αλήθεια. Αλλά δεν το κάνουν για να επιδειχθούν. Έτσι έχουν μάθει απλά.

Ακόμη καταλάβαμε αυτό που μας δίδαξε από την πρώτη στιγμή ο δάσκαλός μας ο Β. Βρούτσης για την ομαδικότητα και την φιλία σε μια ομάδα ορειβασίας. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος δεχτήκαμε τηλεφωνήματα από πολλά άτομα, παλιούς και νέους ορειβάτες, συνορειβάτες μας από παλιές και νέες σχολές το οποίο μας άγγιξε και μας έδεσε ακόμη περισσότερο σε αντίθεση με άλλες τουριστικές ή εμπορικές αποστολές στις οποίες οι σχέσεις είναι όσο επί το πλείστον επίκαιρες και εφήμερες.
Όταν κατέβηκα από το βουνό έπαθα φλεγμονή στον οισοφάγο και έκανα μία εβδομάδα να φάω σχεδόν κανονικά. Τότε σκεφτόμουν ότι δεν θέλω να ακούσω για βουνά. Και όμως μετά από μια εβδομάδα, ξαπλωμένος στην παραλία και κοιτάζοντας προς τα πάνω τα βουνά της Ικαρίας, αυτή η έλξη για αυτά ξανάρχισε και ξεκίνησα να προγραμματίζω την επόμενη αποστολή μου.

Γράφοντας τώρα τις τελευταίες αυτές σειρές του οδοιπορικού στη Ρωσία είμαι σίγουρος πως θα ήθελα πάρα πολύ να βρεθούν ξανά άτομα που να θελήσουν να το κάνουν και ίσως αυτές οι σελίδες να αποτελέσουν έναν μικρό οδηγό ή ένα μικρό κίνητρο.

Τέλος να ευχαριστήσω και την Ελευθερία για το editorial της.

lives saved: 1

number of winter swims to test the waters: 1

number of hours spent in Amsterdam: Unaccounted

live shows of Lüüp attended: 2

band splits: 2

marches attended in Athens: 1

whiteout conditions: 2

cameras bought: 1

cameras broken: 1

(to be continued)

Τέλος εποχής λοιπόν για το δίδυμο αδερφό του 550 το οποίο αντικαταστεί ο μπάσταρδος ξάδερφός του. Μια ζωή αναποφάσιστο! Μια τέρμα στις Τζιτζιφίες, όχι δεν μας αρέσει, το πάμε στο Π. Φάληρο, αλλά πάλι δεν μας άρεσε οπότε το ξαναπήγαμε στις Τζιτζιφίες αλλά και τώρα δεν μας άρεσε οπότε το πήγαμε στο αμαξοστάσιο και το καταργήσαμε σαν νούμερο. Μέχρι και στην επίσημη ιστιοσελίδα του ΟΑΣΑ το σβήσανε λες και κάθε αναφορά προσβάλει τον αντικαταστάτη του.

Τέρμα λοιπόν και στις βλασθήμιες όταν στις στάσεις αργούσε να περάσει και όταν εμφανιζόταν ερχόταν πίσω ή μπροστά από τον αδερφό του τον 550. Τώρα ο δέκας (10) θα γεννηθεί να βλέπει την ουρά του 550. Ούτε φιλοσοφικές ερωτήσεις θα κάνουμε στα free press γιατί πάντα το 450 περνάει μαζί με το 550 και γιατί το ένα είναι πάντα γεμάτο ενώ το άλλο άδειο; Και αν με το 450 διαβάζαμε κάμποσα κεφάλαια στα βιβλία μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας, με τον αντικαταστάτη του ίσως τελειώνουμε και το βιβλίο ολόκληρο.

(ελπίζω να μας κάνουν πλάκα)

My trustworthy Canon 20D departed me to give her place to the new 40D that will be with me in a couple of days. As usual it was difficult to depart it as she has accompanied me to almost all my travels and most of the social events that I attended for 3 years. She was bought under the worst psychological omens replacing at that time my D30 (the first Canon DSLR and my first DSLR)

Always ready when the action was go

At night

In monochrome

or in full color

under hostile environments

from the high and harsh altitudes of over 4500m

to the sunny, dusty and sandy beaches of the Mediterranean

On of the very few moments that she let others to take pictures of her

I feel sorry that she won’t go to the few places that I didn’t take her and promised that I will take next time. Sometimes I said that it was a burden to take her because of her extra weight