Κωλόσκυλα

26/01/2009
Επιστρέφω σπίτι μετά από μια δουλειά στη Μεταμόρφωση. Και συχτυρίζω. Το κρύο που κάνει, το λεωφορείο που έχει αργήσει σαράντα λεπτά, το πόσο κουρασμένη νιώθω. Ναι, είμαι απ’ το πρωί στο πόδι όπως όλος ο κόσμος, έχει πάει 8 παρά, είναι νύχτα και θέλω το κρεβάτι μου. Και συχτυρίζω. Έρχεται το λεωφορείο, μπαίνω μέσα, κάθομαι, διαβάζω το βιβλίο μου να ξεχάσω την κίνηση της τατοΐου. 724 η γραμμή, 724 χρόνια να μην την ξανακάνω αυτή τη διαδρομή, δεν θα μου λείψει. Μπαίνει ελεγκτής. Ως εδώ καλά. Αμετανόητη λαθρεπιβάτισσα, σπανίως έχω εισιτήριο. «Ξέχασα το πάσο μου» η πρώτη δικαιολογία. Πρώτη και τελευταία. Γιατί ο ευγενικότατος ελεγκτής, μου λέει «δεν πειράζει κοριτσάκι μου». Και ορμάει στους 7 μετανάστες που κάθονται στην πίσω μεριά του λεωφορείου. Φωνάζει, βρίζει χειρονομεί. «Οδηγέ κλείσε τις πόρτες, θα φύγουν τα κωλόσκυλα». Και ο οδηγός: «Ξέσκισέ τους τους βρωμιάρηδες». Ασφάλεια, εξακρίβωση, αλλοδαπών. Ότι νά’ναι. Για εμένα, που είμαι ελληνίδα, «δεν πειράζει κοριτσάκι μου». Αλλά για τους μετανάστες, που εργάζονται στις βιοτεχνίες της Πάρνηθας, με γελοία μεροκάματα, με την γραμμή 724 να καθυστερεί κάθε μέρα, με την κούραση να τους βαραίνει για χρόνια, να τους βαραίνει το βήμα και το βλέμμα, «κλείσε μη φύγουν τα κωλόσκυλα». Και, δεν συχτύρισαν. Σαστισμένοι, με σπαστά ελληνικά, αδίκως προσπαθούσαν να φύγουν. Εγώ, επειδή δεν είμαι κωλόσκυλο, κατέβηκα στην στάση μου κανονικά, και χωρίς καμία ενόχληση, πήρα το τρένο για το σπίτι μου. Οι άλλοι ήταν ακόμη στο λεωφορείο με κλειστές τις πόρτες. Εγώ, επειδή δεν είμαι κωλόσκυλο, είμαι στο ζεστό μου σπίτι τώρα και ξεκουράζομαι. Οι άλλοι; Και, ποια είναι τελικά τα κωλόσκυλα;

Φωτ.

Leave a Reply