Welcome to m0gSub's page
This is my personal blog about a variety of topics but mostly concerned about photography, traveling, mountaineering and my music.
Check my photos browsed by location 
(Under beta -- yes still)
Archive for February, 2009
Κωλόσκυλα
26/01/2009
Επιστρέφω σπίτι μετά από μια δουλειά στη Μεταμόρφωση. Και συχτυρίζω. Το κρύο που κάνει, το λεωφορείο που έχει αργήσει σαράντα λεπτά, το πόσο κουρασμένη νιώθω. Ναι, είμαι απ’ το πρωί στο πόδι όπως όλος ο κόσμος, έχει πάει 8 παρά, είναι νύχτα και θέλω το κρεβάτι μου. Και συχτυρίζω. Έρχεται το λεωφορείο, μπαίνω μέσα, κάθομαι, διαβάζω το βιβλίο μου να ξεχάσω την κίνηση της τατοΐου. 724 η γραμμή, 724 χρόνια να μην την ξανακάνω αυτή τη διαδρομή, δεν θα μου λείψει. Μπαίνει ελεγκτής. Ως εδώ καλά. Αμετανόητη λαθρεπιβάτισσα, σπανίως έχω εισιτήριο. «Ξέχασα το πάσο μου» η πρώτη δικαιολογία. Πρώτη και τελευταία. Γιατί ο ευγενικότατος ελεγκτής, μου λέει «δεν πειράζει κοριτσάκι μου». Και ορμάει στους 7 μετανάστες που κάθονται στην πίσω μεριά του λεωφορείου. Φωνάζει, βρίζει χειρονομεί. «Οδηγέ κλείσε τις πόρτες, θα φύγουν τα κωλόσκυλα». Και ο οδηγός: «Ξέσκισέ τους τους βρωμιάρηδες». Ασφάλεια, εξακρίβωση, αλλοδαπών. Ότι νά’ναι. Για εμένα, που είμαι ελληνίδα, «δεν πειράζει κοριτσάκι μου». Αλλά για τους μετανάστες, που εργάζονται στις βιοτεχνίες της Πάρνηθας, με γελοία μεροκάματα, με την γραμμή 724 να καθυστερεί κάθε μέρα, με την κούραση να τους βαραίνει για χρόνια, να τους βαραίνει το βήμα και το βλέμμα, «κλείσε μη φύγουν τα κωλόσκυλα». Και, δεν συχτύρισαν. Σαστισμένοι, με σπαστά ελληνικά, αδίκως προσπαθούσαν να φύγουν. Εγώ, επειδή δεν είμαι κωλόσκυλο, κατέβηκα στην στάση μου κανονικά, και χωρίς καμία ενόχληση, πήρα το τρένο για το σπίτι μου. Οι άλλοι ήταν ακόμη στο λεωφορείο με κλειστές τις πόρτες. Εγώ, επειδή δεν είμαι κωλόσκυλο, είμαι στο ζεστό μου σπίτι τώρα και ξεκουράζομαι. Οι άλλοι; Και, ποια είναι τελικά τα κωλόσκυλα;
Φωτ.
Βαγγέλης Βρούτσης
Στις 31 Ιανουαρίου 2009 χάθηκε από την οικογένεια μας, ο δάσκαλος μας, ο φίλος μας, ο αδερφός μας, ο σχοινοσύντροφος μας, ο Βαγγέλης Βρούτσης.
Χάθηκε στην Γκιώνα από έμφραγμα, στο βουνό, στα μέρη που αγάπησε περισσότερο, κάνοντας αυτό που επιθυμούσε, να είναι μαζί με τους παλιούς του μαθητές και να τους διδάσκει ορειβατική παιδεία, όπως αυτός νόμιζε ότι έπρεπε με τον ρομαντικό του τρόπο. Μακριά από νόρμες, ύλη και μαθήματα. Για αυτό και τον τελευταίο χρόνο της ζωής του, μιας και δεν συμφωνούσε με τον καινούργιο τρόπο διδασκαλίας των σχολών που αποφάσισε η ΕΟΟΑ, παραιτήθηκε μετά από παραπάνω από 15 χρόνια εκπαιδευτής στην σχολή αρχαρίων του ΕΟΣ Αθηνών. Βρήκε την ευκαιρία όμως να κάνει μια δικιά του παρεΐστικη σχολή χωρίς χρήματα, χωρίς χαρτιά και πτυχία. Τόπος συνάντησης τα γραφεία του συνδέσμου για κουβέντα και μάθημα και μετά για μπύρες ‘απέναντι’. Του έλειπε η εποχή πριν το ίντερνετ και τα κινητά όπου συναντιόντουσαν κάθε Πέμπτη στα γραφεία του συνδέσμου οι ορειβάτες και ήθελε να αναβιώσει αυτήν την συνήθεια.
Πάντα πίστευε ότι το βουνό και η ζωή γενικότερα είναι θέμα καλής παρέας. Κανείς δεν θα ξεχάσει τις συναντήσεις σπίτι του για μπύρα, στον Σάββα, στις συναυλίες και φέτος και στο βιβλιοπωλείο του. Μόνο άμα δεν έχεις καλή παρέα δεν πας στο βουνό μας έλεγε πολλές φορές και για αυτό προτιμούσε τα δύο καταφύγια του ΠΟΑ τα οποία δεν ήταν οργανωμένα, διότι σου προσέφεραν την δυνατότητα να μαγειρέψεις σαν παρέα, να καθαρίσεις σαν παρέα να είσαι μέσα στην παρέα.
Πάντα μας έλεγε ότι το βουνό δεν είναι μόνο η διαδρομή, η ανάβαση και η κατάβαση και από την αρχή μας έλεγε ότι στην σχολή του δεν θα προσπαθήσει να μας κάνει ‘ορειβαταράδες’ αλλά σωστούς ορειβάτες με σεβασμό στην φύση και στον άνθρωπο. Χαιρόταν περισσότερο να βλέπει μαθητές του να αλλάζουν τρόπο ζωής παρά να ανεβάζουν βαθμολογίες.
Μας αποκαλούσαν Βρουτσόπουλα ή ότι προερχόμασταν από την σχολή του ‘Βαγγέλη’. Ήταν λάτρης τον παλιών μέσων και ασφάλιζε ακόμη και την εποχή των reverso με οχτάρι και μας έλεγε ότι το οχτάρι μπορείς να το χρησιμοποιήσεις στα δύσκολα και σαν μπρίκι μαζί με ένα ποτήρι ενώ τα υπόλοιπα ασφαλιστήρια όχι.
Η παρέα μας από τις 31 Ιανουαρίου είναι πιο φτωχή από ποτέ. Δακρύσαμε τα τελευταία χρόνια με τις φωτιές στην Πάρνηθα, το κάψιμο του καταφυγίου στο Μπάφι, αλλά τώρα ήρθε και η στιγμή να κλάψουμε για τον χαμό του δασκάλου μας που με τίποτα δεν αντικαθιστάτε. Εμείς οι παλιοί του μαθητές θα συνεχίσουμε να συναντιώμαστε κάθε Πέμπτη στον ορειβατικό. Το μόνο που ξέρουμε και μας δίνει ελπίδα και χαρά είναι ότι ένα κομμάτι του ζει μέσα μας από την παιδεία του που μας πρόσφερε και θα είναι ευτυχισμένος όπου και αν είναι όταν θα μας βλέπει να ανεβαίνουμε και να κατεβαίνουμε στην ζωή με σεβασμό προς τα πάντα
ένας παλιός μαθητής του
η φώτο είναι δημιουργία του spongeorge
