Κυριακή 10/8/08 - Pyatigorsk προς Μόσχα

Ημέρα αναχώρησης από την περιοχή του Καυκάσου. Θα πάμε στο κέντρο προς αναζήτηση πρωινού. Στην προσπάθειά μου να ζητήσω γάλα με την γλώσσα του σώματος κάνω σε παντομίμα ότι αρμέγω αγελάδα και η πωλήτρια πεθαίνει στα γέλια αλλά τελικά συνεννοούμαστε! Γυρνάμε στο δωμάτιο οπού βλέπουμε και λίγο τους Ολυμπιακούς αγώνες οι οποίοι έχουν ξεκινήσει. Στις 12 κάνουμε check out, αφήνουμε τα πραγματά μας σε κάτι lockers, και πάμε για μια τελευταία βόλτα στην πόλη. Καταλήγουμε σε μια μπυραρία ο Αντώνης να πίνει μπύρες και εγώ σαν ξενέρωτος ice tea (ελπίζω Αντώνη στην επόμενη αποστολή να πίνουμε μαζί μπύρες). Στον γυρισμό το μεσημέρι θα περάσουμε και από το σουβλατζίδικο του κυρ. Αναστάση για να φάμε. Εκεί θα μας πει ιστορίες για το πως ήρθε στην Ελλάδα και για την σύνταξη που παίρνει των 300€ του ΕΚΑΣ από το ελληνικό κράτος, ποσό που στην Ρωσία είναι πολύ αξιοσέβαστο άμα σκεφτεί κανείς ότι η μέση σύνταξη είναι μόνο 50€(!). Τέλος μας λέει ότι στην περιοχή του Pyatigorsk είναι καταγεγραμμένοι 3000 Έλληνες περίπου.

(ο Λένιν ακόμη και τώρα ψηλά για να επιτηρεί)

(ο κεντρικός δρόμος - πασαρέλα του Pyatigorsk)

(ο Αντώνης πίνει μπύρες μόνος του ενώ εγώ τσάι!)

Το απόγευμα στις 5 παρά θα πάρουμε ένα ταξί για να μας πάει στο αεροδρόμιο. Εκεί ο αστυνομικός στον έλεγχο εισόδου μας ζητάει τα hotel vouchers. Έλα που δεν έχουμε όμως! Του δίνω από την Μόσχα και μας κάνει νόημα ότι δεν είναι αυτά. Του δίνουμε τα VISA registration και ούτε αυτά του κάνουν. Βγάζω ότι χαρτιά έχω και δεν έχω από την τσάντα μου και του τα δίνω. Στο τέλος από την πολύ χαρτούρα φαίνεται ότι βαριέται και ότι δεν βγάζει άκρη και μας αφήνει να περάσουμε. Το κόλπο έπιασε! Το αεροδρόμιο του Μινβόντι είναι ένα από τα χειρότερα ενώ διαβάζω στον οδηγό του Lonely Planet ότι έχει ψηφιστεί και το χειρότερο στην Ρωσία από το BBC. Μέσα δεν έχει μαγαζιά αλλά κάποιοι έχουν στήσει πάγκους, κάτι σαν πλανόδιους και πουλάνε νερό, χυμούς κτλ. Δεν συζητώ για τα check in. Στην ουρά περιμένουμε αρκετοί ορειβάτες και μαζί και οι Ισπανοί που είχαμε γνωρίσει όταν είχαμε φτάσει. Είμαστε υπέρβαροι 2 κιλά, πράγμα περίεργο άμα σκεφτεί κανείς ότι στην Ελλάδα ήμασταν 2 κιλά λιγότερα ενώ είχαμε και πόσα τρόφιμα μαζί, κάτι που τώρα δεν έχουμε. Πάλι καλά δεν πληρώσαμε υπέρβαρο αν και ήμασταν προετοιμασμένοι για τα χειρότερα με τις ιστορίες που είχαμε ακούσει από την Ελλάδα. Επιβιβαζόμαστε στο αεροπλάνο και φτάνουμε κανονικά στην Μόσχα. Εκεί θα κοιμηθούμε μέσα στο αεροδρόμιο στις καρέκλες για να περιμένουμε την πτήση μας που αναχωρούσε νωρίς το πρωί.

(περιμένοντας στο αεροδρόμιο του Μινβόντι)

Δευτέρα 11/8/08 - Μόσχα – Αθήνα

Ξυπνάμε στο αεροδρόμιο από την φασαρία από τον κόσμο που έχει μαζευτεί πια αρκετός. Ακόμη και αυτές οι ώρες άβολου ύπνου ήταν ότι έπρεπε. Στις 7 πάμε για το check in και στις 9 αφού έχουμε προμηθευτεί τις βότκες μας από τα duty free μπαίνουμε στο αεροπλάνο για την επιστροφή στην πατρίδα. Στο αεροπλάνο θα συναντήσουμε και άλλα 3 άτομα από τον σπηλαιολογικό ΣΠ.ΕΛ.Ε.Ο, οι οποίοι είχαν πάει προς την λίμνη Baikal για να δούνε την έκλειψη και θα αρχίσουμε να ανταλλάσουμε τις εμπειρίες μας από την Ρωσία. Το μεσημέρι το αεροπλάνο θα προσγειωθεί κάτω από τον αττικό ουρανό και το ζεστό αεράκι που χαρακτηρίζει τα καλοκαίρια στην Ελλάδα θα μας καλωσορίσει. Αφού τελειώσουμε και με τα τελευταία διαδικαστικά του αεροδρομίου (διαβατήρια, βαλίτσες, κτλ) θα δοθεί και το τυπικό τέλος της πρώτης μας αποστολής υψηλού βουνού.

Επίλογος

Τα πράγματα που μας έμειναν από αυτό το ταξίδι ήταν πολλά γιατί βιώσαμε πολλά πρωτόγνωρα συναισθήματα. Το γεγονός ότι το διοργανώναμε μόνοι μας από την αρχή στην Αθήνα μέχρι και στο βουνό και αυτή η συνεχής ανάγκη να προσαρμόζεσαι γρήγορα σε καινούργιες καταστάσεις ήταν σημαντικό για μας για να μάθουμε αρκετά. Οι συνθήκες τόσο στο βουνό όσο και στις πόλεις της Ρωσίας άλλαζαν γρήγορα και έπρεπε πάντα να είμαστε έτοιμοι για την επόμενη κίνηση και να προγραμματίζουμε το όλο πρόγραμμα μας. Συνειδητοποίησα όμως πως παρά την κούρασή μας νιώθαμε όλοι πολύ περήφανοι όχι μόνο για την ανάβαση στην κορυφή αλλά και για το ότι καταφέραμε να ανταπεξέλθουμε σε κάθε εμπόδιο που συναντήσαμε στο ταξίδι αυτό. Το κόστος της αποστολής μας συνολικά ήρθε στα 1300€ πολύ λιγότερο από τις εμπορικές αποστολές. Το πιο επικίνδυνο κομμάτι ίσως ήταν οι μετακινήσεις μας με τα αυτοκίνητα τους. Κάθε φορά που μπαίναμε σε μεταφορικό μέσο, κάναμε και καμία προσευχή. Οι Ρώσοι έχουν ξεχωριστή ορειβατική παιδεία. Αυτά που ακούς ότι βγαίνουν στον χειρότερο καιρό ή ότι κάνουν επικίνδυνες διαδρομές, είναι αλήθεια. Αλλά δεν το κάνουν για να επιδειχθούν. Έτσι έχουν μάθει απλά.

Ακόμη καταλάβαμε αυτό που μας δίδαξε από την πρώτη στιγμή ο δάσκαλός μας ο Β. Βρούτσης για την ομαδικότητα και την φιλία σε μια ομάδα ορειβασίας. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος δεχτήκαμε τηλεφωνήματα από πολλά άτομα, παλιούς και νέους ορειβάτες, συνορειβάτες μας από παλιές και νέες σχολές το οποίο μας άγγιξε και μας έδεσε ακόμη περισσότερο σε αντίθεση με άλλες τουριστικές ή εμπορικές αποστολές στις οποίες οι σχέσεις είναι όσο επί το πλείστον επίκαιρες και εφήμερες.
Όταν κατέβηκα από το βουνό έπαθα φλεγμονή στον οισοφάγο και έκανα μία εβδομάδα να φάω σχεδόν κανονικά. Τότε σκεφτόμουν ότι δεν θέλω να ακούσω για βουνά. Και όμως μετά από μια εβδομάδα, ξαπλωμένος στην παραλία και κοιτάζοντας προς τα πάνω τα βουνά της Ικαρίας, αυτή η έλξη για αυτά ξανάρχισε και ξεκίνησα να προγραμματίζω την επόμενη αποστολή μου.

Γράφοντας τώρα τις τελευταίες αυτές σειρές του οδοιπορικού στη Ρωσία είμαι σίγουρος πως θα ήθελα πάρα πολύ να βρεθούν ξανά άτομα που να θελήσουν να το κάνουν και ίσως αυτές οι σελίδες να αποτελέσουν έναν μικρό οδηγό ή ένα μικρό κίνητρο.

Τέλος να ευχαριστήσω και την Ελευθερία για το editorial της.