Παρασκευή 8/8/08 - Pruit στο Cheget (2100μ)

Το βράδυ ο ύπνος μου ήταν στ’ αλήθεια εφιαλτικός. Το στομάχι μου με πονούσε υπερβολικά και έκανα εμετό δύο φόρες (τα μεθεόρτια της κορυφής!) Το βράδυ γύρω στη 1:00 χαιρέτησα και τον Δημήτρη που μαζί με 2 άλλους Ρώσους θα προσπαθούσε για την κορυφή. Στην σκηνή κάνει περισσότερο κρύο τώρα που είμαι μόνος μου. Κοιτάω την ώρα συνέχεια και εύχομαι να περάσει γρήγορα για να ξημερώσει και να κατέβω. Στις 6 ξυπνάνε και ο Κώστας με την Μαρούσα και τους λέω ότι θα κατέβω στο Cheget για να νιώσω καλύτερα. Η Μαρούσα μου λέει ότι θα κατέβει και αυτή μαζί μου κάτω ενώ ο Κώστας θα περιμένει τον Δημήτρη για να κατέβουν μαζί. Καθώς μαζεύουμε τα πράγματα η οικογένεια των Ρώσων μας λέει ότι θα κατέβουν και αυτοί κάτω οπότε θα πάμε όλοι μαζί. Ο Antrey μαζί με άλλον έναν ξεκίνησαν στις 9 το βράδυ για να κατασκηνώσουν στο διάσελο της κορυφής αλλά ο τρομερός αέρας εκεί τους εμπόδισε να στήσουν την σκηνή και μαζί με τις άλλες συνέπειες του υψομέτρου, τους έκαναν να γυρίσουν πίσω.

(ξεστήνοντας τις σκηνές από το camp μας στα 4200μ)

(ο Κώστας κάνει την ανάγκη του στην αυτοσχέδια τουαλέτα των ρώσων με θέα το Elbrus)

(το "πάρτυ" που πήγαμε πριν φύγουμε)

(φεύγοντας μαζί με την οικογένεια των Ρώσων)

Γύρω στις 9 έχουμε μαζέψει τις σκηνές και έχουμε φορτωθεί και τα πραγματά μας και ξεκινάμε για τα barrels στα 3900μ όπου βρίσκονται και τα lift. Αν και η διαδρομή είναι πάρα πολύ εύκολη σε χιόνι πατημένο από τα snowcat, από την κούραση μου και την αφαγία δεν μπορώ να κάνω ούτε λίγα μέτρα. Στις 9:30 φτάνουμε στα lift τα οποία μας είναι γνωστά από το internet. Κλασσικά οι ρώσοι τουρίστες στην ουρά μας προσπερνάνε και κάποιοι άλλοι μας σπρώχνουν για να περάσουν μπροστά μας! Και όχι μόνο εμάς αλλά γενικά όλους τους ορειβάτες! Για την πληρωμή δεν υπάρχει ζήτημα! Στην Ρωσία δεν υπάρχουν σταθερές τιμές για όλους. Σε βλέπει ο εισπράκτορας και ανάλογα με το πως θα σε κόψει θα σε χρεώσει και αντίστοιχα. Πάλι καλά που είχαμε και τους ρώσους φίλους μας και μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Τα lift μας κατεβάζουν στο χωριό Azau στα 2300μ οπού ένας φίλος-οδηγός των ρώσων μας πάει μέχρι το Cheget και γλυτώνουμε τα 5 χλμ περπάτημα και κανονίζουμε να φύγουμε όλοι μαζί προς το Μινβόντι για να μας έρθει πιο φτηνά το ταξί άμα προλάβουν και κατέβουν οι άλλοι.

(τα barrels στα 3900μ)

(τα lift)

(το lift προς το Azau )

Φτάνουμε στο δωμάτιο όπου μας υποδέχεται ο Αντώνης. Μας ενημερώνει και για τον πόλεμο που έχει ξεκινήσει αλλά λόγω της γλώσσας δεν μπόρεσε να καταλάβει και πολλά Μετά από λίγο αρχίζουν και τα τηλεφωνήματα από Ελλάδα λόγω των βομβαρδισμών που δείχνουν όλη τη μέρα τα κανάλια. Κάνουμε μπάνιο μετά από τόσες μέρες και ξεκουραζόμαστε. Ο Αντώνης με την Μαρούσα πάνε για φαγητό ενώ για μένα που την έχω πέσει για ύπνο μου φέρνουν κοτόπουλο με ρύζι αλλά ακόμη και αυτά κατεβαίνουν δύσκολα. Νυχτώνει και τα παιδιά στο βουνό δεν έχουν επικοινωνήσει ακόμη μαζί μας. Ο Αντώνης με την Μαρούσα συνεχίζουν το βράδυ έξω για βότκες μαζί με έναν ρώσο αστυνομικό της δίωξης ναρκωτικών τον οποίο είχε γνωρίσει ο Αντώνης το προηγούμενο βράδυ, ο οποίος τους μαθαίνει πως να πίνουν βότκα ενώ εγώ συνεχίζω να κάνω κούρα ύπνου μήπως και συνέλθω κάπως.

Σάββατο 9/8/08 - Cheget (2100μ) προς Pyatigorsk

Το πρωί ξυπνάμε αργά (γύρω στις 8:30) ενώ εγώ έχω συμπληρώσει πάνω από 15 ώρες ύπνου και αρχίζω να στρώνω επιδερμίδα!. Το στομάχι μου αν και το νιώθω καλύτερα με πονάει ο οισοφάγος και καταπίνω με δυσκολία. Αποφασίζω να μην κατέβω για πρωινό και ο Αντώνης μου φέρνει από το πρωινό λίγο τυρί με ψωμί. Ο Κώστας και ο Δημήτρης δεν έχουν κατέβει ακόμη αλλά γύρω στις 11 μας παίρνουν τηλέφωνο και μας λένε ότι κατέβηκαν και σε λίγη ώρα θα είναι στο ξενοδοχείο. Μαζεύουμε τα πραγματά μας για να είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση. Στο χωριό υπάρχει μια πολύ έντονη κινητικότητα η οποία μας ανησυχεί λιγάκι. Κόσμος καταφτάνει συνέχεια στο χωριό και επειδή κανένας δεν μιλάει αγγλικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι γίνεται με τον πόλεμο. Περισσότερη πληροφόρηση είχαμε από την Ελλάδα παρά στην Ρωσία. Πάντως οι ρώσοι δεν φαίνονται και πολύ αγχωμένοι με αυτό το γεγονός. Ίσως και η απειλή της εισβολής της Γεωργίας επί ρωσικού εδάφους να τους φαίνεται κάτι εξωπραγματικό.

Φτάνει και ο Δημήτρης πρώτος στο δωμάτιο. Μας ενημερώνει ότι ανέβηκε στην κορυφή και του δίνουμε συγχαρητήρια. Ο Κώστας φτάνει μετά από λίγο και αφού κάνουν και οι δυο τους μπάνιο και ετοιμαστούν, θα ψάξουμε για ταξί. Μετά από συνεννοήσεις με χέρια και πόδια βρίσκουμε έναν με mini-bus να μας γυρίσει πίσω με 3000 ρούβλια (82€) αυτή την φορά και αναχωρούμε στην 1 το μεσημέρι.

Ο δρόμος της επιστροφής είναι πάντα πιο γλυκός όταν γυρνάς από το βουνό μιας και ο στόχος σου έχει πραγματοποιηθεί. Ο οδηγός μας αν και οδηγεί αρκετά καλύτερα από τους προηγούμενους δεν αποφεύγει και αυτός να περνάει και να ξυρίζει τις αγελάδες που βόσκουν στην μέση του δρόμου. Στον δρόμο βλέπουμε και πομπές στρατιωτικών οχημάτων που κατευθύνονται στο μέτωπο το οποίο απέχει περίπου 200 χλμ από το Cheget που μέναμε.

Το μεσημέρι γύρω στις 3 φτάνουμε στο Pyatigorsk όπου θα χωρίσουμε και πάλι ως παρέα. Θα χαιρετηθούμε και θα ανανεώσουμε το ραντεβού μας πίσω στην Ελλάδα καθώς εγώ με τον Αντώνη θα πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, καθώς και ο Δημήτρης μετά από λίγες μέρες ενώ η Μαρούσα με τον Κώστα θα συνεχίσουν το ταξίδι τους στην ασιατική ήπειρο.

Με τον Αντώνη θα μείνουμε στο Intourist Hotel, ένα τεράστιο ξενοδοχείο σοβιετικού τύπου και στην ρεσεψιόν θα μας υποδεχτεί η Έλενα, μια πόντια η οποία μιλάει πολύ καλά τα ελληνικά. Μας δείνει ένα δωμάτιο το οποίο είναι και το καλύτερο στο οποίο έχουμε μείνει στην Ρωσία. Αφού θα ξεκουραστούμε για λίγο, θα πάμε μια βόλτα στο κέντρο για να δούμε την πόλη. Το Pyatigorsk είναι μια πολύ όμορφη λουτρόπολη, μέσα στο πράσινο και στα πάρκα, γεμάτη με ελληνορωμαϊκά αγάλματα και αρχιτεκτονικές διακοσμήσεις ενώ έχει και στο κέντρο της το όρος Μασούκ στα 994μ. Ακόμη μας επιβεβαιώνεται μια πληροφορία που είχαμε από την Αθήνα ότι η πόλη είναι γεμάτη γυναίκες, αφού η πόλη μοιάζει λες και την έχουν εγκαταλείψει οι άντρες, λες και τους πήραν στρατό και συνέχεια βλέπεις στους δρόμους να περπατούν γυναικοπαρέες. Κρίμα που δεν είχαμε την ευκαιρία να ρωτήσουμε κάποιον ντόπιο εκεί να μας πει γιατί συμβαίνει αυτό. Πάντως σε όλες τις υπηρεσίες έβλεπες γυναίκες στην Ρωσία. Οι άντρες μαστίζονται από νεαρή θνησιμότητα (μέσος όρος ζωής γύρω στα 55) λόγω του αλκοολισμού ενώ ο μέσος όρος ζωής των γυναικών είναι 75! Πηγαίνουμε για φαγητό σε μια πιτσαρία και πεθαίνουμε στα γέλια όταν μας βάζει την υπόλοιπη από την λίγη πίτσα που μπόρεσα να φάω εγώ σε μια σακούλα του super market, έτσι χύμα για να την πάρουμε μαζί μας. Το απόγευμα αφού γυρίσουμε την πόλη και τραβήξουμε και αναμνηστικές -τουριστικές φωτογραφίες ακόμη και με τα αγάλματα του Λένιν που στοιχειώνουν ακόμη την πόλη, θα γυρίσουμε στο ξενοδοχείο. Εκεί θα διαπιστώσουμε ότι η τηλεόραση πιάνει BBC και θα είναι η πρώτη φορά που θα μπορέσουμε να καταλάβουμε και κάτι για τον πόλεμο. Εγώ θα την πέσω για ύπνο μιας και ακόμη νιώθω κουρασμένος ενώ ο Αντώνης στην νυχτερινή του βόλτα θα γνωρίσει άλλον έναν Έλληνα-πόντιο, τον κυρ. Αναστάση ο οποίος έχει ένα σουβλατζίδικο εκεί.

(το Pyatigorsk στην δύση του ηλίου)