Summit Day (part 3)

Πέμπτη 7/8/08 – Μέρα Κορυφής

Ξυπνάμε στις 2 με τον Αντώνη και φτιάχνουμε το πρωινό. Ο Αντώνης μου λέει ότι νιώθει αρκετά άρρωστος και δεν μπορεί να κάνει πολλά. Λιώνω το χιόνι για να φτιάξω το τσάι και τρώμε και κάτι στα γρήγορα. Ο Κώστας μας λέει ότι δεν υπάρχει ορατότητα και θα περιμένουμε μέχρι να καλυτερεύσει. Πέφτουμε πάλι στους υπνόσακούς μας και περιμένουμε. Γύρω στις 3 παρά ακούμε τον Κώστα να φωνάζει ότι ο καιρός άνοιξε και μπορούμε να ξεκινήσουμε. Με πολύ γρήγορες και σχεδόν μηχανικές κινήσεις ετοιμαζόμαστε, φοράμε εξοπλισμό και πάμε στο κεντρικό δρόμο προς τα Pastuckhov. Δίπλα μας περνάνε συνεχώς τα snowcat – latrack γεμάτα με ορειβάτες που μεταφέρουν μέχρι τα Pastuckhov για να γλιτώσουν τα 300-400 μέτρα υψομετρικής.

Με αργό ρυθμό πηγαίνουμε και εμείς προς τα 4800 με στόχο τον εγκλιματισμό εκεί. Στην διάρκεια της ανάβασης ο Αντώνης μας δηλώνει ότι νιώθει πολύ άρρωστος με πυρετό και δεν μπορεί να συνεχίσει. Αποφασίζει να κατέβει στις σκηνές και μαζί του πάει και ο Δημήτρης γιατί δεν έχει ξημερώσει ακόμη. Δίνουμε ραντεβού με τον Δημήτρη στα Pastuckhov. Εγώ μαζί με τον Κώστα και την Μαρούσα συνεχίζουμε προς τα πάνω.

Η ώρα είναι 5 και αρχίζει να ξημερώνει καθώς φτάνουμε στα Pastuckhov. Οι κορυφές γύρω μας αρχίζουν και φωτίζουν με το χρυσαφί τους χρώμα. Ο καιρός αν και είναι ανοικτός φυσάει αρκετά αλλά σε διαστήματα, οπότε φοράμε και τις μπαλακλάβες μας. Συνεχίζουμε μέχρι το τέλος των Pastuckhov στα 4800μ όπου κάνουμε μια μικρή σύσκεψη για το τι θα κάνουμε. Αποφασίζουμε μιας και ο καιρός είναι αρκετά καλός να κάνουμε μια προσπάθεια για την κορυφή. Ειδικά εγώ που με πονούσε το στομάχι μου το βράδυ σκέφτομαι ότι όσο πιο γρήγορα κατέβω τόσο το καλύτερο για μένα. Μπαίνω πρώτος γιατί έχω πιο γρήγορο και σταθερό βήμα και συνεχίζουμε προς τα πάνω. Μια τεράστια ανηφόρα που δεν έχει τελειωμό. Είμαστε και οι τελευταίοι που ανεβαίνουμε προς τα πάνω γιατί έχουμε ξεκινήσει αργά για μέρα κορυφής.

IMG_0261

(Ξημέρωμα στα Pastuckhov - 3750μ , διακρίνεται η Ushba)

IMG_0260

(H σκιά του Elbrus πάνω στην γη)

Στα 5000μ τους περιμένω για να τους πω ότι έχουμε ξεπεράσει πια το Mont Blanc σε ύψος. Η ανάβαση έχει γίνει πια πολύ κουραστική. Η σύσταση του αέρα περιέχει το μισό οξυγόνο πια και λαχανιάζουμε συνέχεια. Για να απασχολήσω το μυαλό μου και να μην σκέφτομαι αρνητικά, βάζω σημάδια – στόχους ανά 4-5 μέτρα τα πορτοκαλί σημαιάκια που έχει η διαδρομή ή διάφορα χαρακτηριστικά σημεία με χιόνι και όταν φτάνω σε αυτά κάνω διάλειμμα για καμιά 10αριά ανάσες! Στα 5200μ σταματάω και πάλι και γράφω στο χιόνι “5200” αρκετά βαθιά για να μην το θάψει ο αέρας γρήγορα και να το δουν τα παιδιά που ακολουθούν. (Σημ. ποτέ δεν τους ρώτησα άμα το είδαν)

Elbrus0051

(Ο Κώστας με την Μαρούσα στα 5000μ)

Elbrus0053

(τραβερσάροντας την Elbrus East στα 5200μ)

Elbrus0055

(πηγαίνοντας προς το διάσελο στα 5400μ)

Στις 10:40 φτάνω στην τραβέρσα στα 5400μ περίπου οπού για πρώτη φορά η κλίση οριζοντιοποιείται και σχεδόν αποκτάει αρνητική κλίση. Περιμένω να με φτάσει ο Κώστας και η Μαρούσα. Όταν φτάνουν μου λένε ότι τους έχει επηρεάσει αρκετά το υψόμετρο και δεν ξέρουν άμα θα συνεχίσουν. Τους πείθω να έρθουν μέχρι το διάσελο, να κάνουμε διάλειμμα και να φάμε κάτι και μετά να αποφασίσουν. Φτάνουμε στο διάσελο στα 5416μ και βλέπουμε την τελευταία πλαγιά – ανηφόρα που πρέπει να ανέβουμε τα τελευταία 220μ περίπου. Κάνουμε διάλειμμα ενώ τρώμε σοκολάτες και πίνουμε νερό. Ο Κώστας με την Μαρούσα αποφασίζουν να γυρίσουν πίσω γιατί το υψόμετρο τους έχει επηρεάσει αρνητικά και δεν νιώθουν ασφαλείς να το ανέβουν. Η αλήθεια είναι πως μετά από τόσες ώρες ανάβαση θα περίμενες κάτι πιο ομαλό! Κάνω κάποιες προσπάθειες να τους μεταπείσω αλλά μάταια. Αποφασίζω να πάω μόνος μου και να ακολουθήσω 3 Ρώσους που είναι πιο μπροστά.

Η κλίση για την δυτική κορυφή του Elbrus είναι αρκετά μεγάλη και σχεδόν φτάνει τις 40 μοίρες. Αποφασίζω να μην βγάλω το πιολέ μου αλλά να συνεχίσω να χρησιμοποιώ τα μπατόν μου μιας και το χιόνι είναι σε καλή κατάσταση και νιώθω αρκετή σιγουριά όταν πατάω. Τελειώνει η ανηφόρα και φτάνω σε ένα επίπεδο μέρος στο μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου και που στο τέλος του βρίσκεται η κορυφή μετά από μια μικρή ανηφόρα 15μ.

Elbrus0056

(λίγο πριν την κορυφή)

13:11 Είμαι στην κορυφή του Elbrus στα 5642μ στην πιο υψηλή κορυφή της Ευρώπης και του Καυκάσου!

IMG_0266

(στην κορυφή της Ευρώπης στα 5642μ)

(η θέα από την κορυφή της Ευρώπης στα 5642μ)

Η ευτυχία σε συνδυασμό με την ευφορία που αρχίζω να νιώθω από το υψόμετρο είναι μεγάλη. Η κορυφή δεν είναι και τόσο μεγάλη όσο φαίνεται στις φωτογραφίες. Βλέπεις τα σύννεφα να είναι πιο κάτω σου και μόνο οι κορυφές άνω των 3500μ να προβάλουν. Οι Ρώσοι που ανέβαιναν μπροστά μου με βγάζουν φωτογραφίες και εγώ τους βγάζω με τις δικές τους φωτογραφικές. Φυσάει και αρκετά και δεν μπορείς να κάτσεις αρκετή ώρα στην κορυφή. Το ρολόι μου γράφει ότι έχουμε -16 ˚C εξαιτίας του ανέμου. Μετά από ένα τέταρτο στην κορυφή αποφασίζω να κατέβω. Βάζω το πιολέ μου στο ένα χέρι και στο άλλο κρατώ το μπατόν. Κατεβαίνω με ιδιαίτερη προσοχή μιας και ευφορία από το υψόμετρο με έχει επηρεάσει αρκετά.

IMG_0272

(κατεβαίνοντας από την κορυφή)

(κατεβαίνοντας το λούκι με την Elbrus East απέναντι)

Φτάνω στο διάσελο οπού φτάνουν και άλλα γκρουπ ορειβατών από κάτω ενώ η ώρα είναι 2 περίπου. Δεν ξέρω άμα θα κάνουν κορυφή ή το κάνουν για εγκλιματισμό αλλά εγώ αποφασίζω να κατέβω γρήγορα κάτω γιατί βλέπω μακριά τον καιρό να κλείνει. Στην κατάβαση μου σταματώ κάποια στιγμή για να ξεκουραστώ και κάθομαι για λίγο κάτω. Εκεί νιώθω τα μάτια μου να κλείνουν και να θέλω να κοιμηθώ. Η κούραση αρχίζει να βγαίνει. Εκεί που νόμιζα ότι ήμουνα μόνος μου ξαφνικά κατάλαβα ότι με ακολουθεί ένας από τους Ρώσους που βρίσκονταν πριν μαζί μου στην κορυφή. Κατάλαβα επίσης ότι πρέπει να συνεχίσω και να μην κάτσω να ξεκουραστώ καθόλου γιατί μετά την ανάβαση το να κάτσεις έστω και για λίγο ενέχει πάντα τον κίνδυνο να αποκοιμηθείς κάτι το οποίο μπορεί να αποβεί και θανατηφόρο σε τέτοιο υψόμετρο. Δεν είμαι σίγουρος αν ο Ρώσος συνορειβάτης κατέβηκε από την κορυφή για μένα επειδή είδε πως ήμουνα μόνος μου πάντως όπως και να’χει με βοήθησε πάρα πολύ το να ξέρω ότι ήταν κάποιος μαζί μου.

Ο καιρός αρχίζει και κλείνει και το Pruit αρχίζει να μην φαίνεται. Στα Pastuckhov ο Ρώσος με αποχαιρετά γιατί η σκηνή του βρίσκεται εκεί. Το μέρος είναι γεμάτο από ορειβάτες και σκιέρ που κάνουν εγκλιματισμό και νιώθω μια ασφάλεια για να κάνω επιτέλους ένα διάλειμμα. Όταν κατεβαίνω και τα τελευταία 500 μέτρα και φτάνω στο Pruit, η ομίχλη έχει σκεπάσει τα πάντα και δεν φαίνεται σχεδόν τίποτα. Οι σκηνές μας είναι πολύ δύσκολο να εντοπιστούν αφού τις κρύβουν τα βράχια και η ομίχλη. Παίρνω τηλέφωνο την Μαρούσα αλλά το κινητό της είναι κλειστό. Κάθομαι σε ένα βράχο και περιμένω μήπως και δω κανένα σημάδι σε κανέναν βράχο αφού δεν υπάρχει κίνδυνος εκεί μιας και το μέρος είναι γεμάτο κόσμο. Το αλτιμετρό μου, μου λέει ότι οι σκηνές είναι περίπου σε αυτό το υψόμετρο. Σε ένα μικρό άνοιγμα διακρίνω ένα μνημείο το οποίο είναι για τους πεσόντες Ρώσους κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου πολέμου (η κορυφή άλλαξε 3 φορές σημαία τότε) στην κορυφή ενός βράχου στο οποίο θυμόμουν ότι είχαμε κατασκηνώσει στην βάση του. Κατευθύνομαι προς τα εκεί και βρίσκω τις σκηνές. Σωριάζομαι έξω από την σκηνή πάνω στο χιόνι από την κούραση και βάζω μια φωνή στα παιδιά. Έρχονται έξω και με συγχαίρουν για την κορυφή ενώ με ενημερώνουν ότι ο Αντώνης κατέβηκε στο Cheget γιατί δεν ένιωθε καλά. Μου φέρνουν και λίγο φαγητό και με τα χίλια ζόρια προσπαθώ να φάω. Παίρνω και τηλέφωνο τους δικούς μου να τους ενημερώσω ότι κατέβηκα και μετά καταρρέω μέσα στην σκηνή.

Βίντεο από την ανάβαση

(κρύος αέρας στα 4800μ)

(μετά τα Pastuckhov στα 4800μ)

(τα βουνά του Καυκάσου)

(ξημερώνοντας στα Pastuckhov - 4700μ)

Leave a Reply