In a galaxy far away (Part 1)

Elbrus0045

Εισαγωγή

Η φετινή αποστολή στο Elbrus ήταν αναμενόμενο να αποτελέσει μια μεγάλη πρόκληση για μας καθώς ήταν η πρώτη αποστολή που διοργανώσαμε μόνοι μας. Για πρώτη φορά λοιπόν ήρθαμε αντιμέτωποι με ένα σωρό προβλήματα τα οποία δεν συναντά κανείς όταν απλά συμμετέχει σε μία αποστολή με ορειβατικό ή εμπορικό σύλλογο: να κλείσεις εισιτήρια σε μέρες που θα βολεύουν όλους, να βρεις μέσα μεταφοράς για να φτάσεις στον τελικό προορισμό σου, να βρεις κατάλυμα, να έχεις σχεδιάσει επακριβώς την διαδρομή που θα ακολουθήσεις και κυρίως να καταφέρεις να συνεννοηθείς σε μία χώρα που λειτουργεί πολύ διαφορετικά από τη δική σου και στην οποία σχεδόν κανένας δεν μιλάει αγγλικά.

Παρά τις όποιες δυσκολίες θα συναντούσαμε αποφασίσαμε τελικά εγώ, ο Κώστας, η Μαρούσα, ο Αντώνης και ο Δημήτρης να πάμε στην πρώτη αποστολή υψηλού βουνού διοργανωμένη από εμάς εξολοκλήρου αυτό το καλοκαίρι. Ακόμη και ενώ βρισκόμασταν στην Ελλάδα, είχαμε καταλάβει ότι η Ρωσία δεν θα είναι η χαρά του ευρωπαίου τουρίστα. Οι γραφειοκρατικές διαδικασίες ειδικά φάνηκε πως είναι πολύπλοκες , με βίζες, registrations, vouchers κτλ κτλ. Αφού ετοιμάσαμε όλα τα χαρτιά και κάναμε και τις απαραίτητες συναντήσεις -με την συνοδεία μπύρας- για υλικά και πρόγραμμα, ήμασταν έτοιμοι για το Elbrus.

Παρασκευή 1/8/08 Αθήνα – Μόσχα

Αναχωρούμε εγώ και ο Αντώνης από το Ελ. Βενιζέλος για Μόσχα. Κώστας, Μαρούσα και Δημήτρης είχαν φύγει την προηγούμενη μέρα για Λετονία. Και επειδή είμαστε από την σχολή του Βαγγέλη δεν υπήρχε περίπτωση να μην ήμασταν οι τελευταίοι που θα μπαίναμε στο αεροπλάνο. Όπως και πέρσι στο πλοίο έτσι και φέτος μπήκαμε τελευταίοι . Η πτήση βέβαια είχε μια ώρα καθυστέρηση γιατί κάποιο λάθος είχε γίνει με τα boarding passes και τα ονόματα με αποτέλεσμα στο τέλος να λένε ένα ένα τα ονόματα των επιβατών για να επιβεβαιώσουν ότι είχαμε μπει όλοι μέσα πριν κλείσουν αεροστεγώς τις πόρτες του αεροπλάνου. Κατά την διάρκεια της πτήσης καταλάβαμε επίσης ότι θα έχουμε και σοβαρό πρόβλημα με την γλώσσα αφού ούτε οι αεροσυνοδοί μιλούσαν αγγλικά!

Φτάνουμε στην Μόσχα και πάμε για τον έλεγχο διαβατηρίων. Εκεί περιμένουμε πάνω από 1:30 ώρα μέχρι να μας ελέγξουν! Ζήτω η Σέγκεν! Καταλαβαίνουμε και κάτι ακόμα για την ιδιοσυγκρασία των Ρώσων: στις ουρές πάντα προσπαθούν να χωθούν μπροστά σου και να σου πάρουν την σειρά κατά τέτοιο τρόπο που κάνουν τους Ελληνάρες να φαίνονται σχεδόν πολιτισμένοι μπροστά τους!

Παίρνουμε ένα ταξί με τον Αντώνη με παζάρια για να μας πάει στο ξενοδοχείο. Στον δρόμο 2-3 φορές είδαμε τον χάρο με τα μάτια μας αφού ο ταξιτζής οδηγούσε σαν τρελός, κάνοντας τρελές σφήνες ενώ ποτέ δεν χρησιμοποιούσε τα φλας. Η Μόσχα είναι πολύ πράσινη και γεμάτη με τις τεράστιες πολυκατοικίες της, σύμβολα της Σοβιετικής Ένωσης.

Elbrus0003

(πολυκατοικίες σοβιετικού τύπου)

Ευτυχώς φτάνουμε αρτιμελείς στο ξενοδοχείο, το οποίο μοιάζει σαν ελληνικό νοσοκομείο βγαλμένο από ταινία του Andersson (!). Στην ρεσεψιόν φυσικά και δεν μιλούν αγγλικά και αρνούνται να μας κάνουν το visa registration. Στην Ρωσία όπου μένεις για παραπάνω από 3 μέρες πρέπει να κάνεις registration, μια γραφειοκρατική διαδικασία για να αποδείξεις όταν φεύγεις από την χώρα ότι κάπου έμεινες και δεν ήσουν κανένας κατάσκοπος. Μετά από πόσες προσπάθειες επικοινωνίας με την γλώσσα του σώματος μας λέει ότι θα μας κάνει registration το πρωί.

IMG_0072 IMG_0069

Αφού τακτοποιούμαστε στο δωμάτιο με τον Αντώνη αποφασίζουμε να κάνουμε μια βόλτα στο κέντρο και να δούμε την κόκκινη πλατεία. Παίρνουμε το μετρό και κατεβαίνουμε στην πρώτη στάση για να αλλάξουμε γραμμή . Εκεί παθαίνουμε το δεύτερο σοκ όταν καταλαβαίνουμε ότι όλα είναι γραμμένα στα σλάβικα ενώ ο χάρτης μας με λατινικούς χαρακτήρες οπότε η εύρεση σταθμού και γραμμής αδύνατη. Βρίσκουμε έναν Ρώσο ο οποίος μας δείχνει περίπου πως πρέπει να πάμε και μετά από ώρα βρισκόμαστε τελικά στον σταθμό που θέλαμε.

IMG_0064

(Σταθμός Μετρό)

Η πλατεία δεν φαινόταν από την έξοδο του σταθμού οπότε για πρώτη φορά χρησιμοποιήσαμε τις ορειβατικές μας γνώσεις στο ταξίδι αυτό. Με την βοήθεια της πυξίδας και του χάρτη, βγάλαμε το αζιμούθιο και την κατεύθυνση μας! (Πού είσαι ρε δάσκαλε να μας δεις!)

IMG_0059

(Κόκκινη Πλατεία)

Φτάνουμε τελικά στην κόκκινη πλατεία και μπροστά μας είναι όλα τα σύμβολα του σοσιαλισμού – κομμουνισμού. Κρεμλίνο, Καθεδρικός του Αγ. Βασιλείου, μαυσωλείο του Λένιν, κτλ. Μετά τις απαραίτητες τουριστικές φωτογραφίες πάμε για το βραδινό μας πριν επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Η επιστροφή μας με το μετρό ήταν πολύ πιο επιτυχής από την πρώτη αλλά επειδή όταν φτάνουμε στον σταθμό μας, βγαίνουμε από άλλη έξοδο η οποία όπως αποδείχτηκε ήταν καμιά 200αριά μέτρα μακριά από αυτήν που είχαμε μπει, ψάχνουμε τον δρόμο του ξενοδοχείου για πάνω από 10 λεπτά.

Στον δρόμο για το ξενοδοχείο μπαίνουμε σε ένα μαγαζί με κινητά να ρωτήσουμε πόσο έχει να αγοράσουμε ένα καρτοκινητό. Ο μόνος που μιλάει μέσα λίγα αγγλικά είναι ένας τύπος γύρω στα 30 με την κοπέλα του. Μετά από κανένα μισάωρο και αφού δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη με τα πακέτα τηλεφωνίας τους, ο τύπος ο οποίος μας έχει συστηθεί σαν Dima και η κοπέλα του η Helena, μας προτείνουν να γυρίσουμε μαζί προς τα πίσω μιας και ο δρόμος τους είναι προς το ξενοδοχείο μας. Ο Dima είναι Ουκρανός και έχει την δικιά του κινηματογραφική εταιρεία με ειδίκευση στα ντοκιμαντέρ, ενώ η Helena δουλεύει σαν PR σε μια εταιρεία. Στον δρόμο μας κερνάνε και μπύρες και πίνουμε καθώς μας μιλάνε για την ζωή στην Μόσχα και γενικότερα στην Ρωσία. Μας προτείνουν να πάμε και σπίτι τους για να δούμε την δουλειά τους αλλά από την μία η κούραση και από την άλλη μια καχυποψία και φόβος μας έκαναν να αρνηθούμε διακριτικά την προσφορά τους. Γυρνάμε στο ξενοδοχείο όπου τελειώνουμε τις μπύρες μας και την πέφτουμε για ύπνο .

Σάββατο 2/8/08 Μόσχα – Μινβόντι

Ξύπνημα και πρωινό ρωσικού τύπου (ξεχάστε τα αμερικάνικα πρωινά με τους μπουφέδες). Μια βόλτα στο βοτανικό τους κήπο ο οποίος βρίσκεται δίπλα στο ξενοδοχείο και μετά γυρνάμε στο ξενοδοχείο για να μαζέψουμε τα πράγματα. Τσεκάρουμε στο ίντερνετ τον καιρό στο Elbrus και τα email μας και είμαστε έτοιμοι για αναχώρηση.

IMG_0076

(Βοτανικός Κήπος)

Έρχεται το ταξί το οποίο μόνο επίσημο δεν είναι και αναχωρούμε για το αεροδρόμιο. Στον δρόμο έχει αρκετή κίνηση γιατί γίνονται συνέχεια τρακαρίσματα πράγμα πού λογικό αν λάβει κανείς υπόψη του τον τρόπο που οδηγούν! Ειδικά στην κίνηση βλέπουμε αυτοκίνητα όχι μόνο να καβαλούν την λωρίδα ανάγκης αλλά να ανεβαίνουν και στο χώμα, εκτός δρόμου, πάνω στα πεζοδρόμια και όπου αλλού μπορούν να ανέβουν τα αμάξια τους για να προσπεράσουν!

Φτάνουμε στο Sheremetyevo 2 το οποίο είναι για πτήσεις του εσωτερικού κάτι που το καταλαβαίνεις αμέσως. Το τοπίο έχει αλλάξει κατά πολύ από το ευρωπαϊκό τους αεροδρόμιο. Στην ουρά θα περιμένουμε για πολύ ώρα ενώ θα δούμε και τους πρώτους ορειβάτες. Μιλάμε και με κάποιους ισπανούς οι οποίοι θα επιχειρήσουν και αυτοί ανάβαση στο Elbrus.

Η πτήση ίσως είναι και η πιο εφιαλτική που έχω κάνει ποτέ. Όσα χρόνια ήμουνα φοιτητής και πηγαινοερχόμουνα στην Αγγλία πότε δεν είχα φοβηθεί . Ειδικά όταν έσκασε μια αστραπή δίπλα στο αεροπλάνο και αρχίσαμε να χάνουμε ύψος για αρκετή ώρα, είπα “Ωραία, πάει ο κινητήρας”. Με τον Αντώνη δεν μιλήσαμε και πολύ –και τι να πεις εξάλλου όταν προσπαθείς νοερά να συντάξεις την διαθήκη σου!- παρά μόνο όταν ο πιλότος κάπως σταθεροποίησε το αεροπλάνο. Σημειωτέον δε ότι η εταιρία μας ήταν η Aeroflot της οποίας αεροπλάνο συνετρίβη πριν λίγες μέρες λόγω της κακής συντήρησής του!!

Φτάνουμε στο αεροδρόμιο του Μινβόντι, ένα πολύ μικρό αεροδρόμιο. Αφού παραλαμβάνουμε τα πραγματά μας, μας σταματούν για έλεγχο οι αστυνομικοί. Στην αρχή μας ζητάνε τα hotel voucher, ότι δηλαδή έχουμε κάπου να μείνουμε. Δεν μιλάνε αγγλικά και έρχεται ένας από τους οδηγούς βουνού που είχε έρθει να παραλάβει κάποιους άλλους ορειβάτες για να μας βοηθήσει. Μετά από αρκετή ασυνεννοησία, οι αστυνομικοί το γυρνάνε. Δεν τους αρέσει η σφραγίδα στην κάρτα εισόδου στην χώρα του Αντώνη! Αμέσως καταλαβαίνω ότι θα μας ζητήσουν λεφτά αφού μας είχαν προειδοποιήσει από την Αθήνα για αυτή τους την συμπεριφορά. Ο οδηγός βουνού έχει φύγει και τώρα έχει έρθει ένας ταξιτζής που μιλάει αγγλικά για να μας βοηθήσει. Στο τέλος βάζουμε 20€ στο διαβατήριο του Αντώνη και τους το δίνουμε, τα παίρνουν, φεύγουν και μας αφήνουν ήσυχους.

Βγαίνουμε από το αεροδρόμιο ενώ ο ταξιτζής ο οποίος μας έχει συστηθεί ως Ραφαήλ μας έχει πάρει από πίσω και μας λέει να μας πάει σε ξενοδοχεία. Ειδικά όταν ο Αντώνης κάνει την κίνηση να ρωτήσει έναν άλλον ταξιτζή, ο Ραφαήλ κάτι του λέει στα ρωσικά και ο άλλος κάνει πίσω. Νιώθοντας εγκλωβισμένοι αποφασίζουμε τελικά να μας πάει σε ένα ξενοδοχείο στο Μινβόντι. Οι υπόλοιποι της ομάδας θα έφταναν την επόμενη μέρα το μεσημέρι με τρένο στο Μινβόντι οπότε βόλευε να μέναμε εκεί το βράδυ.

Μπαίνουμε στο lada του Ραφαήλ με τα φιμέ τζάμια ενώ νιώθουμε και μια μικρή ανασφάλεια για το που μπορεί να μας πάει. Μας λέει πως στα 10 χρόνια που μεταφέρει ορειβάτες στο Elbrus, είμαστε οι πρώτοι Έλληνες που παίρνει. Μα και βέβαια μιας και σχεδόν κανένας Έλληνας δεν ήταν τόσο τρελός να κάνει αυτό το ταξίδι μόνος του! Φτάνουμε στο ξενοδοχείο και παίρνουμε ένα δωμάτιο και αφού αφήνουμε τα πράγματα, ο Ραφαήλ μας πάει μια μικρή βόλτα στην πόλη και μας δείχνει και τα εστιατόρια για να φάμε. Αποδεικνύοντας πως ο Ρώσος ταξιτζής είναι πολυμήχανος και χωμένος παντού φτάνει ακόμα και στο σημείο να μας προτείνει να μας φέρει πόρνες στο δωμάτιο ενώ προσφέρεται και να έρθει να μας μαζέψει σε περίπτωση που χαθούμε μέσα στην πόλη!

IMG_0092

(Μινβόντι)

Παρ’ όλα αυτά τελικά αρχίζω να καταλαβαίνω ότι εμείς τρομάζουμε κάπως υπερβολικά με τις εκδηλώσεις των Ρώσων, όπως και εχθές με τον Dima. Όταν μας πήγαινε από το αεροδρόμιο στο ξενοδοχείο σκεφτόμουν ότι και να μας πήγαινε σε ένα χωράφι και να μας έκλεβε και να μας σκότωνε μετά κανένας δεν θα έπαιρνε χαμπάρι τίποτα. Όταν όμως κάθεσαι και το σκέφτεσαι εκ των υστέρων με περισσότερη ψυχραιμία καταλαβαίνεις ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι Οι Ρώσοι φαίνονται ομολογουμένως πιο άγριος λαός από εμάς και αρκετά σκληραγωγημένος: ιδίως σήμερα με τις ισχύουσες οικονομικές συνθήκες προσπαθούν και αυτοί να βγάλουν κέρδος από παντού για να επιβιώσουν. Εδώ το κάνουμε εμείς στην Ελλάδα δεν θα το κάνουν αυτοί που μετά την πτώση του κομμουνισμού τα δεδομένα έχουν αλλάξει για αυτούς κατά πολύ και περισσότερο προς το κακό;

Τελικά πηγαίνουμε με τον Αντώνη σε ένα mini market και αγοράζουμε το πρωινό μας, κάτι γιαούρτια, κάτι κρουασάν 7 days που βρήκαμε (!!!) και μπύρες. Γυρνάμε στο ξενοδοχείο και πίνουμε τις μπύρες, την ακούμε γιατί περιέχουν και 10% αλκοόλ, ενώ η σκέψη να κάνουμε ένα ζεστό μπάνιο δεν υλοποιείται μιας και μας κόβουν την παροχή νερού στο δωμάτιο. Ώρα για ύπνο.

IMG_0090

(Ρώσικη Μπύρα)

Κυριακή 3/8/08 Μινβόντι – Cheget

Τηλεφωνικό ξύπνημα από τον Ραφαήλ το πρωί ο οποίος μάλλον μας έβλεπε στον ύπνο του σαν ανθρωπόμορφους κουμπαράδες προφανώς!!. Κλείνουμε ραντεβού να έρθει να μας πάρει στις 12 από το ξενοδοχείο ενώ κανονίζουμε και το mini bus το οποίο θα μας πάει στους πρόποδες του Elbrus να έρθει στον σταθμό των τρένων γύρω στις 12:30 που θα φτάσουν και οι υπόλοιποι της ομάδας.

Πάμε με τον Αντώνη μια βόλτα στην πόλη, περνάμε από μια υπαίθρια αγορά σαν τη δική μας λαϊκή και καταλήγουμε σε ένα super market όπου αγοράζουμε και άλλα τρόφιμα για το πρωινό μας. Όταν η ώρα πάει 12 κατεβάζουμε τα πράγματα ενώ έρχεται και ο Ραφαήλ με το lada του και μας πάει στον σταθμό των τρένων, κάνοντας και έναν κύκλο για να μας δείξει ότι ο σταθμός είναι μακριά .και να μας ζητήσει περισσότερα λεφτά! Στον σταθμό πιάνουμε και μια συζήτηση για την Ρωσία και μας λέει ότι έχει σπουδάσει management αλλά τα λεφτά που δίνουν οι εταιρείες είναι τρίχες μπροστά σε αυτά που βγάζει όντας ταξιτζής/προαγωγός/ξεναγός!

Elbrus0006

(Μινβόντι)

IMG_0094

(Μινβόντι)

IMG_0093

(Μινβόντι)

Στην 1 το μεσημέρι φτάνουν και οι υπόλοιποι της παρέας και η χαρά όλων μας είναι μεγάλη που όλη η ομάδα είναι μαζί. Παίρνουμε το mini bus το οποίο είχαμε εκμισθώσει για 4000 ρούβλια (110€ περίπου) μέχρι το Elbrus και ενώ πιστεύαμε ότι θα μας πήγαινε στο βουνό μας πάει σε ένα βουλκανιζατέρ να αλλάξει λάστιχα! Εκεί αφού περιμένουμε σχεδόν 2 ώρες (οι ρώσοι ακόμα και σε δικιά τους επιχείρηση δουλεύουν σε ρυθμούς ελληνικού δημοσίου) και μετά από απειλές και τσακωμούς πάντα στην νοηματική γλώσσα αναχωρούμε επιτέλους για το Cheget το οποίο είναι ένα από τα χωριά στους πρόποδες του Elbrus.

Elbrus0011

(αλλάζοντας λάστιχα)

Και πάλι η οδήγηση είναι εφιαλτική. Στον δρόμο συναντάμε αγελάδες μέσα στην μέση του δρόμου και ο οδηγός δεν κόβει καθόλου ταχύτητα καθώς τις προσπερνά ενώ ταυτόχρονα μας περηφανεύεται ότι είναι ο Schumacher! Στην διαδρομή προσπερνάμε και πολλά σημεία ελέγχου της αστυνομίας.

Με το που μπαίνουμε στην κοιλάδα Baksan η οποία σχηματίζεται από το ποτάμι Baksan το οποίο πηγάζει από τον Καύκασο, το τοπίο γίνεται αλπικό. Τα σπίτια στο πλάι του δρόμου έχουν ξεχωριστό στυλ (καυκάσιο) το οποίο δίνει μια πολύ πιο όμορφη νότα δίπλα στις τεράστιες πολυκατοικίες.

IMG_0107

(Ποταμός Baksan)

Μετά από 2:30 ώρες περίπου φτάνουμε στο Cheget. Άλλο ένα επικίνδυνο σκέλος του ταξιδιού λόγω οδήγησης βγήκε εις πέρας. Βρίσκουμε ένα πολύ όμορφο ξενοδοχείο και πάμε στην αγορά η οποία μοιάζει με παζάρι για να αγοράσουμε τα τρόφιμα που θα χρειαστούμε για το βουνό. Αγοράζουμε και από ένα μαγαζί τα ορειβατικά γκαζάκια που χρειαζόμασταν και είμαστε έτοιμοι για φαγητό.

IMG_0113

(Cheget)

Επισκεπτόμαστε ένα εστιατόριο με παραδοσιακά κεμπάπ και σαζλί. Πίνουμε και αρκετές μπύρες οι οποίες κάνουν την αναχώρηση ακόμη πιο δύσκολη. Όλοι έχουμε να ανταλλάξουμε ιστορίες και εμπειρίες από αυτές τις 2 μόνο μέρες της παραμονής μας στην Ρωσία. Στο τέλος αποφασίζουμε και για το πρόγραμμα της ανάβασης μας το οποίο θα ξεκινά από τα 2200μ στο Terskol και παίρνοντας το μονοπάτι της κλασσικής ρωσικής διαδρομής θα φτάναμε στο Pruit στα 4150μ.

IMG_0115

(Τρώγοντας κεμπάπ και πίνοντας μπύρες)

Το βράδυ γύρω στις 21:30 γυρνάμε στα δωμάτια, φτιάχνουμε τα σακίδια μας για την επόμενη μέρα και πέφτουμε για ύπνο στα υπέροχα κρεβάτια.

Η συνέχεια εδώ

in english

One thought on “In a galaxy far away (Part 1)

  1. Περήφανη μάνα για ένα γιό που όχι μόνο έκανε αυτό το επικίνδυνο ταξίδι αλλά με τόσο γλαφυρό και χιουμοριστικό τρόπο περιγράφει τις εμπειρίες του! Παρά τον φόβο που νιώσαμε με τον πατέρα του στην παραμονή του στα μέρη που από αφηγήσεις της μητέρας μου ήξερα περίπου κάποια πράγματα, παρά τις φήμες για τον πόλεμο στην Οδεσία, και τι δεν θα έδινα να ήμουν στη θέση του!!!

Leave a Reply