Στις 29/6 πήγα μαζί με όλη σχεδόν την ομάδα των Άλπεων με αρχηγό τον Β. Βρούτση για προετοιμασία στον Όλυμπο

Θα πραγματοποιούσαμε την κλασσική διαδρομή Διασταύρωση - Πετρόστρουγκα - Οροπέδιο των Μουσών - Μύτικας - Καταφύγιο Σπ. Αγαπητός - Πριόνια

Ξεκινήσαμε την ανάβαση γύρω στις 12:00 το βράδυ (κλασσικά) και μέσα από το δάσος φτάσαμε στην θέση Πετρόστρουγκα (1940μ) στις 02:40 όπου αποφασίσαμε να κοιμηθούμε και να μην συνεχίσουμε μέχρι το οροπέδιο.

Το πρωί, ξυπνώντας στις 7 παρά στο μπαλκόνι του υπό ανέργεση καταφυγίου, συνεχίσαμε την ανάβαση μας.

Μετά από πολλές κόντρες

φτάνεις στην κορυφή Σκούρτα (2475μ) όπου η θέα σε αποζημιώνει.

Όλη η μαγεία του Ολύμπου μπροστά σου. Ο Λαιμός, το πέρασμα του Γιώσου, το οροπέδιο των Μουσών, ο Προφ Ηλίας (2803μ) και το Στεφάνι ή αλλιώς “θρόνος του Δία” (2909μ) φαίνονται όταν το επιτρέπει ο καιρός.

Μετά από ένα διάλειμμα, συνεχίζουμε μέσα από το στενό πέρασμα στον Λαιμό και το πέρασμα του Γιώσου, που πήρε το όνομα του για την πρωτοβουλία της κατασκευής του και από τον τραυματισμό του από βράχο στη διάρκεια των εργασιών, και φτάνουμε στην διασταύρωση που οδηγεί στα δύο καταφύγια στο οροπέδιο των Μουσών όπου ο ορειβάτης έχει και την πρώτη καλή εικόνα του Στεφανιού και του Μύτικα

Στις 12:30 φτάσαμε στο καταφύγιο “Γιώσος Αποστολίδης” το οποίο είναι κτισμένο σε υψόμετρο 2697 μ. και είναι το μοναδικό στη χώρα μας σε τέτοιο υψόμετρο. Ξεκούραση έξω από το καταφύγιο πριν πάμε να στήσουμε τις σκηνές μας. Το θερμόμετρο έδειχνε 8 βαθμούς

Η σποραδική βροχή δεν μας επέτρεψε να σκαρφαλώσουμε στο Στεφάνι οπότε η υπόλοιπη μέρα, εκτός από μάθημα για περπάτημα σε παγετώνα, ήταν ελεύθερη και είχα και χρόνο να βρω και να μιλήσω και με τον κολλητό μου, ο οποίος βρέθηκε και εκείνος στον Όλυμπο εκείνες τις μέρες (καταντήσαμε να τα λέμε μόνο εκεί πια;)

Το βράδυ η θερμοκρασία έπεσε στους 0 βαθμούς ενώ η Αθήνα μόλις άρχιζε να δροσίζετε από την υποχώρηση του καύσωνα (αλλά να ξεκινά μια άλλη εποχή για αυτήν λόγω της πυρκαγιάς στην Πάρνηθα)

Την επόμενη μέρα αν και ξημέρωσε με πολύ καλή μέρα, λόγω βροχής το προηγούμενο βράδυ, δεν μας επέτρεψε να σκαρφαλώσουμε στο Στεφάνι, οπότε αποφασίσαμε να κάνουμε το λούκι του Μύτικα

Περνώντας από τα Ζωνάρια και κάτω από το Στεφάνι

κοιτάς πίσω σου και βλέπει το μαγευτικό οροπέδιο των Μουσών με τα δύο καταφύγιά του (Αποστολίδης, Κάκαλος)

Φτάνοντας κάτω από το λούκι ετοιμάζεσαι για τα τελευταία 200μ πριν την πιο ψηλή κορυφή της Ελλάδος

Το σκαρφάλωμα είναι σε σαθρό πεδίο και απαραίτητο είναι το κράνος γιατί πέφτουν πέτρες συνεχώς από ψηλότερα σημεία

Μετά από 30 λεπτά περίπου σκαρφαλώματος φτάνεις στην κορυφή της Ελλάδος, τον Μύτικα στα 2917 μέτρα

Η θέα εντυπωσιάζει! Σε καλό καιρό βλέπεις όλη την βόρεια και κεντρική Ελλάδα. Η πρώτη ανάβαση στον Μύτικα έγινε από τους Fred Boissonas, Daniel Baud-Bovy και με οδηγό τον Χρήστο Κάκαλο στις 2 Αυγούστου 1913 στις 10.25/ το πρωί.

Το κατέβασμα φυσικά πιο δύσκολο και πρέπει να γίνεται πιο προσεκτικά

Φτάνοντας στην βάση του Μύτικα, ξαναμπαίνεις στα Ζωνάρια και συνεχίζεις την επίπονη κατάβαση σε σάρα, προς το καταφύγιο “Σπ. Αγαπητός”

Το υπόλοιπο της διαδρομής το είχα περιγράψει εδώ

Φτάνοντας στα Πριόνια και κοιτώντας προς τα πάνω, προς τις κορυφές του Ολύμπου, αναρωτιέσαι πόσο γρήγορα το ανεβοκατέβηκες, λες και ο χρόνος πάγωσε. Αν και ήταν η τρίτη φορά που επισκέφτηκα τον Όλυμπο σε λιγότερο από έναν χρόνο, ήδη προετοιμάζω την επόμενη μου ανάβαση το ερχόμενο φθινόπωρο!